#37 Terugval: word ik wel 100% de oude?

“Jongens, zullen we naar het theater gaan?” Geen reactie. “Er is een leuk toneelstuk over spannende dromen,” probeerde ik nogmaals. Nog geen reactie. “In een hele donkere zaal, met nog meer kindjes.” “Oké, is goed,” antwoordde de kleuter naast mij zonder van het televisiescherm weg te kijken.

Het was een druilerige dag. En dat gaf mij onrust. De ‘perfecte’ moeder in mij wilde absoluut niet de hele dag bankhangen en tv kijken. Terwijl haar man daar totaal geen moeite mee had, surfte ze als een gek over het internet. Op zoek naar verantwoorde activiteiten. Want dat doen alle goede moeders toch? Taarten bakken, musea bezoeken, of lekker plassen stampen in de regen.

Nu ik mijn kinderen had overgehaald om aan cultuur te doen, kon ik mijzelf met een gerust hart aansluiten bij de voorbeeldmoeders. We deden onze jassen aan en ineens was het daar. Het begon met een tinteling, opgevolgd door zware benen. Mijn hart voelde ik bonzen en ik kreeg het warm. Een vlaag van paniek overviel me. Het moment dat alle energie uit mijn lichaam stroomde, een terugval.

Het gevecht kon beginnen. De ‘echte’ moeder was moe, heel moe. En bang, ontzettend bang. Maar de ‘perfecte’ moeder wilde niet opgeven. Kom op nou, de kinderen rekenen op een leuk middagje. Oké, je hebt het zelf verzonnen, maar nu is er geen weg meer terug…
Met jas aan ging ik op de bank liggen. Heel even opladen. Waarom was dit ook alweer een goed idee? vroeg de ‘echte’ moeder aan de ‘perfecte’ moeder.

De ‘perfecte’ moeder won. Na 5 minuten stond ze op en stapte met haar 2 kinderen in de auto. Op pad naar het theater over boze dromen. Gelukkig was het een klein donker zaaltje met allemaal kussentjes op de vloer. Ik kroop dicht tegen mijn kinderen aan. Niemand kon zien dat ik moeite had met ademhalen. Niemand kon zien dat ik het net zo spannend vond als mijn jongste zoon.

“Schat, waarom ga je niet verven? Die muur bij de eethoek moet nodig opgeknapt worden. Je ergert je er al maanden aan. Misschien doet het je goed om zoiets op te pakken,” stelde mijn man voor. Het was eigenlijk wel een goed idee. Verven vond ik leuk. Het was een klusje van nog geen 9 vierkante meter. En misschien zou het me inderdaad goed doen.

De ochtend dat mijn kinderen op school en de opvang waren en mijn huishoudelijke hulp kwam (godzijdank had ik die!), haalde ik de fotolijstjes van de muur. “Ga je verven?” vroeg ze enthousiast. “Ja, die vlekken, dat kan echt niet meer.” “Welke kleur wordt het?” “Ik denk groen, maar ik moet nog kiezen.”

Nadat ik de lijstjes had verwijderd stapte ik ambitieus in de auto. Op naar de doe-het-zelf-winkel. Ik was de straat nog niet uit of plotsklaps was het daar. Een beklemmend gevoel. Hoe moest ik dit aanpakken? Die grote winkel in. Een kleur uitkiezen. Dat alleen al gaf mij zoveel stress, dat ik de auto aan de kant zette. Weer een terugval.

Daar stond ik dan. Twee straten verwijderd van mijn huis, totaal het overzicht kwijt. “Je zou verf halen, weet je nog?” zei ik hardop tegen mezelf. Maar al die kleuren, en dan nog de juiste kwasten, en afplaktape en … Nee dit kan ik echt niet! Teveel keuzes, teveel prikkels, teveel stress, teveel van alles.
Ik greep terug op mijn ademhaling en probeerde mezelf gerust te stellen. Omkeren naar huis durfde ik niet. Wat zou ik in godsnaam tegen mijn schoonmaakster zeggen? Ik schaamde me kapot. Dus bleef ik daar een uur staan, totdat ik zeker wist dat ze klaar was.

De lichtblauwe muur is inmiddels mooi groen. We hebben 2 maanden tegen een kaal vlak zonder lijstjes aangekeken. Ik ben nog steeds trots dat het uiteindelijk gelukt is.

Misschien maak jij ook plannen die het volgende moment het grootste obstakel lijken.
Als moeder heb je het gevoel dat je je niet zomaar kunt terugtrekken als iedereen in de gang klaarstaat voor dat ontzettend leuke (zelfbedachte) uitje.
Als moeder ben je vaak gewend georganiseerd te werk te gaan. Je lijstje afwerken. Het valt daarom keihard tegen als je niet eens aan nummer 1 toekomt. De innerlijke strijd die je dagelijks voert tussen de ‘perfecte’ moeder en de ‘echte’ moeder. We leggen het onszelf op.

“Misschien word ik wel nooit meer 100% de oude,” zei ik vandaag tegen mijn man. “Jolien, wat 100% is bepaal jij zelf…” Ik moest er even over nadenken. Daarna voelde het als een opluchting. Ik hoef niet meer die ‘perfecte’ moeder te zijn. En jij ook niet, want jij bent zeker niet alleen!

Posts created 47

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven