Blog#6 Angst voor de angst

“Haal jij de kinderen vandaag op, je bent nu toch thuis?” “Ja, is goed.” mompelde ik terwijl ik een race tegen de klok hield, zoals iedere morgen. Hoe perfect ik de ochtenden ook voorbereid, het blijft spitsuur bij ons thuis in alle hectiek. De kleertjes de avond ervoor al klaargelegd, het brood ontdooid, de kinderen gewekt, mijzelf in iets toonbaars geschoten. Maar dan net op het laatste moment zoekt mijn oudste zoon altijd dat ene autootje om mee te nemen naar school. Of hij besluit dat hij ineens geen chocopasta meer lust, terwijl je net alle boterhammen hebt gesmeerd. Het meest stressvolle is als hij op de grond gaat liggen terwijl hij zich moet aankleden. Zo faal ik dus bijna iedere ochtend als moeder om ergens op tijd te komen.

Toen ik net thuis was leek het zo logisch dat het takenpakket van de kinderen brengen en halen geheel naar mij werd toegeschoven. Onze jongste zoon gaat 3 dagen naar de opvang, dus ik had wel 3 hele dagen om uit te rusten. Echter na mijn schaam- en schulgevoel-week, dacht ik dat ik misschien toch wel weer aan de slag kon gaan. Toen ik met die gedachte speelde, wist ik niet dat dit nog lang niet mijn dieptepunt zou zijn. Want toen ik langzaam het gezichtsverlies op het werk onder ogen kwam, pas toen liet mijn systeem mij echt weten hoe erg ik aan mijzelf voorbij was gegaan.

Ik haalde die middag de kinderen op zoals afgesproken. De juf vertelde me in al haar enthousiasme wat ze die dag allemaal hadden ondernomen. Ik zag haar mond bewegen maar hoorde haar stem niet. De kindjes om haar heen rennend en hun gegil alles overstijgend, het kwam keihard binnen. Alles in mijn lichaam zei dat ik hier nu snel weg moest. En terwijl ik de kinderen met moeite achterin de auto in hun stoeltjes vastmaakte, bonsde mijn hart en het zweet brak me uit. Ik kroop letterlijk achter mijn stuur en voelde totale paniek. Wat moest ik nu? Ik kon niet duiden waarom ik nu ineens zo’n angst voelde. Daar zat ik dan, en de gedachte dat de 2 jongens daar vol vertrouwen achterin zaten, maakte het voor mij nog angstiger.
Ik probeerde de angst weg te ademen, en mijn oudste zoon merkte dat op. “Het lukt mama even niet.” mompelde ik. “Je kunt het mama.” moedigde hij me aan. De tranen rolden over mijn wangen. Mijn zoon had meer vertrouwen in mij dan ikzelf…

Dat was het begin van een lange periode van angst. Ik verloor al het vertrouwen in mijzelf. Ik kreeg angst voor de angst, en ik had er geen grip meer op. Het won iedere keer van mij, hoe hard ik ook probeerde te beredeneren dat er geen reden was om mij zo te voelen. Ik durfde niet meer met de auto, ik durfde niet meer naar de winkel, ik durfde niet meer de straat op, ik durfde zelfs niet meer alleen te zijn. Uren lag ik op mijn bed, de adrenaline putte mijn lichaam totaal uit.

En dat terwijl ik een periode heb gehad waarin ik totaal geen angst heb gevoeld. Omdat ik totaal verdoofd was. Mijn gevoelens afgesloten, weggestopt. Bang wat er met mij zou gebeuren als ik ze wel toeliet.
Maar ik kan je ook zeggen dat angst het enige is wat mij tot een halt kan roepen. Bij hoofdpijn neem ik paracetamol. Moeheid? Tsja, dat is dan jammer. Ik ben een Moe-der.
Maar angst verlamt mij echt en dat is nu net wat mijn lichaam wilde, mij tot een halt roepen.

Durf jij soms ook je gevoel niet toe te laten? Voel je je soms afgestompt? Misschien heb je ook last van angst of paniek? Dan is het misschien het moment om niet langer weg te lopen, want anders blijft het je achtervolgen. Je lichaam wil je iets duidelijk maken, iets wat je hoofd al heel lang negeert.

En wees niet bang, want jij bent zeker niet alleen!

Posts created 47

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven