#39 Ben ik nou die carrièrremoeder?

“Je bent proactief en ontzettend secuur. Ik kan je vertrouwen en je hebt aan een half woord genoeg,” mijn manager was nog niet klaar met haar betoog. “Je bent een professional met enorm verantwoordelijkheidsgevoel. Als een spin in het web houd jij controle en overzicht. Ik geef je een ‘zeer goed’ beoordeling voor afgelopen jaar. Dankjewel voor jouw inzet!”

Met rode wangen luisterde ik naar haar mooie woorden. Ik voelde me emotioneel. De professional die zij beschreef, was ik dat echt? Oké, ik zette me altijd voor meer dan 100% in, maar dat vond ik normaal.

Kort voor dit gesprek had ik 3 weken met spanningsklachten thuis gezeten. Daarom vond ik mijzelf alles behalve een ‘zeer goed’. Als ik het allemaal zo onder controle had, dan had ik me toch niet huilend ziek gemeld? Het voelde daarom als een warm bad, toen ik weer aan de slag ging. Want dat was mijn missie. Zo snel mogelijk aan de slag. In die 3 weken thuis had ik een glimp opgevangen van al mijn verdriet. Nee, daar duik ik niet in! dacht ik. Ik heb structuur en afleiding nodig. Geen spiegel, geen diep donker zwart gat, geen pijn en vooral geen angst.

Verdriet

Na het overlijden van ons derde kindje, kon ik maar op één manier reageren, wilde ik überhaupt mijn gezin draaiende houden. Wegstoppen, wegkijken en verdoven. Dat al dat verdriet om zijn vroeggeboorte er nog zat, kwam mij totaal niet uit. Daarom koos ik voor doorgaan en het liefst met een nog drukkere agenda. De stress gaf mij een rush, het was verslavend. In die totale ontkenning, dacht ik dat ik die carrièremoeder was. En ik was nog trots op mijzelf ook dat ik het op deze manier aanpakte.

Die goede beoordeling op mijn werk hielp mij enorm om dit lang vol te houden. Hier op de werkvloer kon ik nuttig zijn. Ik hoefde niks met gevoelens en ik kreeg waardering voor het harde werken. Na een jaar doormodderen met zo nu en dan een paniekaanval, leek alles onder controle…

De verkeerde koers

Tijd voor een langverwachte carrière stap. Niet voor niks had ik werken, studeren en een gezin al die jaren weten te combineren. Als het één wegviel, vulde ik het snel op met iets anders. Ik was mij bewust dat ik met 3 werkdagen, nauwelijks een carrière stap kon maken. Meerdere keren besprak ik met mijn man de optie om 4 dagen te gaan werken. We kregen er ruzie om. In die strijd voelde het alsof zijn carrière belangrijker was dan de mijne. Het voelde alsof ik jaren op de rem had gestaan en nu vol gas wilde. Terwijl ik altijd al in de vijfde versnelling stond. Nu ik naar de zesde versnelling wilde, gunde hij me dat niet eens…

Was het een kwestie van gunnen? Was zijn carrière belangrijker? En waarom was mijn carrière zo belangrijk voor mij? Ging het mij echt om die optimale zelfontplooiing? Of ging het mij om te kunnen wat al die andere vrouwen aan de top deden?

Betekenisvol zijn, dat was eigenlijk waar ik naar op zoek was. Waar kon ik echt het verschil maken, zodat dat belangrijker was dan bij mijn kinderen zijn? Ik raakte steeds verder van mijzelf verwijderd.

Nee, dat kwam niet door de inhoud van mijn werk. Nee, dat kwam niet door mijn leidinggevende. Nee, dat kwam niet door de werkdruk. Het kwam doordat ik van mijn eigen pad was geraakt. Ik vaarde in een koers, die niet de mijne was. En om alle verkeerde redenen.

Misschien heb jij ook ambities, als vrouw en als moeder. Vaak knelt het één met het ander. Vaak moet je het één laten om het ander te kunnen doen. Of je doet beide half, wat onbevredigend voelt. Het is ontzettend moeilijk na te gaan bij jezelf, waarom iets zo belangrijk voor je is. Ooit zei een moeder tegen mij, die bij de komst van haar derde kindje stopte met werken: “Ik heb wel degelijk ambities, maar dan op het vlak van moederschap.” Ik vond het een hele verfrissende kijk.
Met een burn-out word je gedwongen terug te gaan naar de basis. Terug naar het kind in jezelf. Om echt te weten wat jou gelukkig maakt. En als dat uiteindelijk leidt tot andere keuzes, betekent het helemaal niet dat je geen ambities hebt. Welke keuze je ook maakt, een keuze met het hart is een stap dichter bij jezelf. Want jij bent zeker niet alleen!

Posts created 47

Eén gedachte over “#39 Ben ik nou die carrièrremoeder?

  1. Wat een mooi en kwetsbaar verhaal; herkenbaar voor mezelf en voor velen! Dank je wel voor het delen van jouw verhaal. Ben benieuwd hoe je er “bovenop” bent gekomen of hoe je ermee omgaat: )
    Hartelijke groeten, Anja Hassink-Alma
    Green Balance Company

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven