Blog# 29 Reïntegreren

“Dat is een tijd geleden, hoe is het met je?” “Ja klopt, het gaat gelukkig wat beter met mij.” Het viel even stil. “Wat dapper dat je belt.”

Meent ze dat? Kan ik haar wel vertrouwen? Of heeft ze haar oordeel eigenlijk al klaar? Daar was ik natuurlijk bang voor, dat ik veroordeeld zou worden. Ik vertelde haar dat ik het zwaar had gehad, maar nu weer een stijgende lijn te pakken had. Ze luisterde en liet niets van haar mening ontglippen. Dat vond ik des te moeilijker. Zeg dat je het zwak van me vindt, want dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben!

Maar dat deed mijn collega niet, terwijl ik haar al een half jaar niet gesproken had. Maar geloven dat ze me echt zo dapper vond, deed ik ook niet.

Toen ik dit later aan mijn psycholoog voorlegde en we mijn gedachten uitplozen, kwam het erop neer dat mijn wantrouwen voortkwam uit mijn eigen angst. Misschien veroordeelde een stukje van mijzelf nog steeds dat ik ingestort was. En met die denkbeelden vul je andermans gedachten in, op zoek naar bevestiging van dat negatieve zelfbeeld. Ik was namelijk al die jaren overtuigd geweest dat ik die power vrouw was, die alle ballen omhoog hield. Toen het doek viel, was de klap groot en voelde ik me de grootste sukkel op aarde.

Toen we ophingen was ik doodop. Een telefoongesprek van nog geen half uur, en al mijn energie was weg. Onze huishoudelijke hulp, die godzijdank een beetje orde in huis schepte, kwam met de stofzuiger voorbij. Eigenlijk had ik haar schreeuwend weg willen sturen. Geen geluid, geen drukte, geen gedoe om mij heen. Gelukkig hield ik mij in, en trok ik mij terug in de slaapkamer, afwachtend tot ze klaar was. Toen de deur dichtviel durfde ik pas naar beneden te komen. Om op de bank neer te ploffen, als afleiding dan maar even tv kijken. De prikkels die tot mij doordrongen, de snelle beelden en het geluid, deed me al snel op de uit-knop drukken. Ik was overgeleverd aan mijzelf, geen afleiding, maar puur ondergaan, hoe moeilijk ook.

Toen ik enkele maanden later werd voorgesteld aan mijn nieuwe manager, schrok ik mij een hoedje. Een energieke dame met een mooie verschijning en ambities sky high. We namen plaats in het personeelsrestaurant, eigenlijk teveel ruis om mij heen om dit gesprek te voeren, maar ik durfde echt niet direct aan te geven dat dit al teveel was. Dus zette ik door, met de stem van mijn psycholoog in mijn achterhoofd: je hoeft je niet altijd te verstoppen voor de prikkels, soms moet je er gewoon doorheen.

“Allereerst wil ik je vertellen dat naast mijn ambities, het gezin op nummer 1 staat.” stelde ze mij gerust. Ze vroeg naar mijn persoonlijke situatie en vertelde daarna ronduit over haar teams en hun expertises. Ik luisterde zo goed als ik kon, maar alle informatie duizelde me. Hoe ga ik dit ooit bolwerken?

Ik was losgekoppeld van mijn oude werkzaamheden en zou binnen een nieuw team reïntegreren. Leuke binnenkomer, dacht ik. Hallo, ik ben Jolien en ik kom hier reïntegreren… Toch nam ik mijzelf voor om deze situatie om te zetten in een leermoment; ik wilde leren de grenzen van mijn lichaam te respecteren.

Mijn nieuwe manager had een boel werk liggen, dus aan leren kwam ik zeker toe. Soms lukte het aardig en kon ik zelfs werken in de kantoortuin en soms kon ik alleen maar in stilte vanuit huis wat simpele klusjes afhandelen. Soms moest ik afbellen omdat bij het opstaan mijn oorsuis mij al liet weten dat rust het enige was dat ik nodig had. En soms ging ik over mijn grens heen en kwam de paniek weer om de hoek kijken.

Ik vond het vooral moeilijk om ‘nee’ te zeggen. Want ik wilde vooral niet ineens die inflexibele collega zijn. Het liefst wilde ik door iedereen aardig en goed gevonden worden. En in mijn beleving ging dat niet samen. Ook worstelde ik enorm met het gevoel een bijdrage te willen leveren. Wat erg lastig is als je beperkt beschikbaar bent. Dus toen ik in mijn tweede week van mijn re-integratie de vraag kreeg of ik een presentatie wilde houden, heb ik voor het eerst ‘nee’ gezegd.

Zo heb ik ook mijn e-mail niet meer op mijn telefoon geïnstalleerd en was de scheiding tussen werk en privé ineens wel aanwezig. Hoe vaak ik de afgelopen jaren in privétijd mijn e-mail controleerde en het bijna de norm werd om ook tijdens vakanties te reageren, heb ik deze tip van een collega ter harte genomen. Niet voor niets pleit neurowetenschapper Margriet Sitskoorn voor minder multitasken. In Kruispunt vertelde zij wat er gebeurt in onze hersenen als we teveel stress ervaren en dat er veranderingen in het brein optreden als we continu geprikkeld worden. Zij vertelde hoe zij zelf haar werkdag indeelt en hierbij alleen aan het begin en aan het einde van de dag haar e-mail leest.

In Frankrijk en Duitsland is het zelfs verboden om buiten werktijd te e-mailen. Daarin loopt Nederland nog achter en proberen we door middel van powernaps, concentratie ruimtes en yoga op de werkvloer stress te reduceren en de focus te herstellen.

Misschien ben jij ook al aan het reïntegreren. Voelt het gekunsteld, onwennig en kwetsbaar. Weet dat je in dit leerproces de beste poortwachter van jouw grenzen moet zijn. Dan zal je uiteindelijk merken dat je focus terugkeert en je de juiste keuzes kunt maken, met liefde voor jezelf, want jij bent zeker niet alleen!

Posts created 47

Eén gedachte over “Blog# 29 Reïntegreren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven