Blog #7 Prikkels

De tram passeerde het drukke centrum met haar gezellige kroegjes, wijnbarretjes en eetcafés. De wereld daar buiten ging gewoon door en maakte zich op voor de feestdagen. Mijn wereld was een hele andere.
Precies 3 jaar geleden, ging ik weken lang iedere dag naar het ziekenhuis. De afdeling neonatologie was een 2e thuis geworden, en iedere dag mocht ik onze zoon even vasthouden. Het was hartverscheurend om hem daar ’s avonds vervolgens weer achter te laten, en dat 49 nachten. Maar thuis had ik ook nog een lief klein mannetje van 2 jaar die ik zeker niet tekort wilde doen. Mijn man en ik werkten als een team en splitsten ons continu op om zo bij onze beide kinderen te kunnen zijn.
Iedere ochtend kreeg ik verslag van de verpleegkundige over hoe de nacht was verlopen. Over hoe het ging met zijn hartslag en ademhaling. Nadat ik mijn handen had gewassen en het afgekolfde melk in de koelkast had gedaan, schoof ik me in de stoel naast de couveuse. De verpleegkundige hielp mij met alle draadjes verbonden aan onze zoon, en legde hem op mijn borst.
Huid op huid praatte ik zachtjes tegen hem, zong of neuriede een kinderliedje. Met één enkel gordijntje om ons heen, afgesneden van de wereld die zo anders was.
Op de afdeling waren de lichten gedempt en over de couveuse lag een doek om zo de prikkels te beperken. Iedere prikkel kost namelijk energie. Energie die onze zoon keihard nodig had om te ademen en te groeien.

Destijds leerde ik zoveel over hoe de wereld er voor een prematuur uitziet en dat deze daar eigenlijk nog niet klaar voor is. Zoals dat het hebben van de hik bij een baby kan duiden op overprikkeling en stress.
Gek genoeg met al deze kennis herkende ik de signalen van mijn eigen lichaam niet. Of beter gezegd, wilde ik het niet herkennen, want het zat mij in de weg.
Nu enkele weken thuis brokkelden alle stukjes van vertrouwen af. Wie ik dacht te zijn brokkelde af. Of misschien wel wie ik wilde zijn.
Het ergste vond ik dat het zo ver kwam dat ik niet meer voor de kinderen kon zorgen. Dat was één van mijn dieptepunten. Ik kon niet met ze spelen, ik kon niet met ze naar buiten, ik kon zelfs niet aan tafel mee eten. Het geklets, het gelach en soms het gegil kwam zo hard bij mij binnen. Dat heel mijn zenuwstelsel reageerde alsof ik me in een noodsituatie bevond.
Totaal overprikkeld.
Mijn hart brak echt, mijn moeder hart.
Naast dat ik teleurgesteld was in het falen in mijn nieuwe rol op mijn werk, voelde dit als een uitschakeling van al mijn rollen. Nu kon ik ook geen moeder meer zijn, mijn grootste rol.
En als gevolg van alle stress, van de strijd in mijzelf, was het opeens daar. Ik kan me het bewuste moment niet meer herinneren, maar als de angst voor even weg ebde, hoorde ik een enorm geruis in mijn hoofd. Ik kan het het beste vergelijken met de wind door het riet. Een suis die niet van buitenaf kwam, maar echt in mijn hoofd zat. Nog nooit had ik dit soort klachten gehad. Op het internet kun je er genoeg over vinden, maar een echte oplossing…
Ja ik weet het, kijk niet teveel op internet. Maar ik stuitte op een gegeven moment op een interview met een vrouw die later uit het leven is gestapt vanwege tinnitus. Daar schrok ik enorm van. Kan het zo uitzichtloos zijn?
Ook vond ik van alles over kruiden. Zelfs Chris Martin van Coldplay heeft last van tinnitus en gebruikt er ginkgo biloba voor. Met deze informatie ging ik naar de huisarts. Echter de nuchtere man gaf mij het volgende advies: “Besteed er zo min mogelijk aandacht aan, dan treedt het geluid op de achtergrond. Vergelijk het met een nieuwe woning waar een trambaan langs loopt. In het begin hoor je hem voorbij komen, maar na een tijdje hoor je de tram niet meer. Je went eraan.” Toen ik naar huis liep overdacht ik zijn advies. Ik kon toch eigenlijk niks met de metafoor van de tram. Maar een keuze had ik niet echt, en tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds last van tinnitus. De periode dat mijn trommelvliezen letterlijk heen en weer gingen bij het minste geluid heb ik gelukkig achter me gelaten. Maanden heb ik geen muziek kunnen luisteren. Ik kan je zeggen dat de wereld er een stuk anders uitziet zonder muziek. Een stuk donkerder.

De sensorische integratie, het wennen aan prikkels, kan lang duren tijdens een burn-out.
“Je kunt je niet blijven verstoppen, soms moet je de grens over om er langzaam aan te wennen.” zei mijn psycholoog.
Misschien moet jij je ook nog verstoppen om te ontkomen aan de dagelijkse prikkels, die ooit zo normaal waren. Ik weet hoe eenzaam dat kan zijn. Onthou dan dat het een tijdelijke reset is van jouw systeem. En je bent zeker niet alleen!

Posts created 47

Eén gedachte over “Blog #7 Prikkels

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven