Blog#10 Verlies

Niet huilen, niet huilen, niet huilen! Zo liep ik de afdeling op, na 3 weken afwezigheid. De eerste collega’s kwamen mij tegemoet en daar gingen de tranen al. Ik ben een ster in mijzelf groothouden, maar deze pijn was niet te bedwingen.
Collega’s vingen mij op met begrip, steun en lieve woorden. Eén van de leidinggevenden vroeg: “Weet je wel zeker dat je gelijk fulltime aan de slag gaat? Want als je er weer bent zullen mensen ook een beroep op je doen.” Ik wist het zeker, weer aan de slag was het beste voor mij. De draad weer oppakken, de structuur terug, ik moest door, dat was op dat moment de enige manier.

Nooit heb ik geweten dat je verdrietig en gelukkig tegelijk kunt zijn. Geluk omdat onze zoon, ondanks zijn vroeggeboorte, zich zo goed ontwikkelde. Verdriet om verlies. Het soort verlies wat iedere moeder doet breken. Het verlies waarvan je in al je wanhoop afvraagt of de tranen ooit nog drogen. Het verlies wat gepaard gaat met schuldgevoel, wat als… Het verlies wat 2 geliefden volledig uit elkaar kan drijven, want je begrijpt elkaar niet meer. Het verlies wat in 1 klap een droom doet wegvagen.

Het verlies van een kind.

Ik was in mijn tweede trimester en op controle bij de gynaecoloog in het ziekenhuis. Bij ons 3e kindje werd ik scherp in de gaten gehouden vanwege het verloop van de vorige zwangerschap. Ik kreeg medicatie om de spanning in mijn buik te minimaliseren. Het was alles behalve een zorgeloze en onbevangen zwangerschap, zoals bij mijn eerste. Maar je leunt op wat de artsen je vertellen als ze hun vertrouwen uitspreken.
“Ik controleer gelijk even je baarmoederhals” zei de gynaecoloog in opleiding. “Die is mooi lang…” ze stopte even en staarde naar het zwart-wit scherm. “Toch twijfel ik nu als ik goed kijk. Ik haal mijn collega erbij.”
Met mijn hart in mijn keel werd ik alleen achtergelaten in de onderzoekskamer. Er schoot van alles door mijn hoofd. Van ‘nee ze heeft het vast niet goed gezien’ tot ‘ik ga mijn kindje verliezen’, en alles daar tussenin. Ruim 20 minuten later bevestigde de zeer ervaren gynaecoloog dat haar collega inderdaad iets verontrustends had ontdekt. Ik had al een paar centimeter ontsluiting.
Mijn wereld stond op dat moment stil. Het gesprek wat volgde ging totaal langs mij heen. Het enige wat ik hoorde was dat ik per direct zou worden opgenomen. Ik moest me aan de andere kant van het ziekenhuis melden bij de afdeling zwangeren. Na wat bloedonderzoek liep ik door de garage van het ziekenhuis heen, waar men gehaast af en aan reed. Voor mij ging alles in slowmotion. De stappen die ik zette, de mensen die voorbij liepen. Niemand zag aan mij dat ik zojuist het nieuws te horen had gekregen wat geen enkele vrouw halverwege haar zwangerschap wil horen.
Eenmaal aan de andere kant van het ziekenhuis meldde ik mij bij de eerste verpleegkundige die ik tegen kwam. Ze was op de hoogte en begeleidde me naar een verloskamer die op dat moment vrij was. Na een uur kwam mijn man binnen, en we keken elkaar vol ongeloof aan. We bleven kalm, want we hadden inmiddels geleerd hoe we het beste in noodsituaties moesten handelen. Daar pasten niet al te veel emoties bij.

3 dagen lang verbleven we in het ziekenhuis. Mijn man pendelde heen en weer om de oppas thuis af te lossen. En in die 3 dagen was er een sprankeltje hoop. Er was nog één ingreep welke ik kon ondergaan om zo verdere ontsluiting te voorkomen. Echter op de OK, toen alles gereed lag en de ruggenprik zijn werk deed, werd geconstateerd dat ik een infectie had. Alle medici in de ruimte deden op dat moment letterlijk een stap achteruit. Mijn emoties aanschouwend.

Er was geen mogelijkheid meer om deze zwangerschap te redden. Het verdriet en de angst voor wat komen ging nam de overhand. En zo beviel ik de volgende dag van onze derde zoon. Het was voor mij één van de meest traumatische ervaringen die ik zowel fysiek als mentaal heb meegemaakt.
Lichamelijk herstelde ik snel, maar mentaal heb ik vele golven meegemaakt. De golf van intens verdriet en gemis, de golf van schuldgevoel, de golf van boosheid en de golf van verdoofdheid. En op de laatste 2 golven bleef ik lang hangen.
Verdoofd want zo kon ik mijn gezin draaiende blijven houden. Mijn 2 jongens hadden hun moeder nodig, een sterke moeder. En boosheid stond precies tussen mijn man en mijzelf in. Het verwerken van zo’n verlies doet iedereen anders. Het is zo makkelijk om dan ieder een kant op te gaan. Verwijderd van elkaar. Een jaar hebben we niet of nauwelijks gesproken over wat we samen hebben meegemaakt. Totdat we elkaar weer terugvonden…

In 2015 werden 12.070 baby’s te vroeg geboren in Nederland. Van hen werden 759 baby’s extreem vroeg geboren (voor 26 weken). Hierbij zijn baby’s met een zwangerschapsduur korter dan 22 weken niet meegeteld. (Bron: Perined 2016)

De verpleegkundige die mij begeleidde tijdens mijn bevalling vertelde me dat ze 2 keer per maand met moeders te maken had die op het punt stonden hun kindje te verliezen. De donkere kant van hun vak. En als moeder van 2 gezonde jongens en van 1 jongetje dat ik nooit heb mogen leren kennen, weet ik dat ik niet de enige ben. Vele moeders met mij kennen dit verlies, want jij bent zeker niet alleen!

Posts created 47

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven