Blog#11 Sterk of zwak?

Vele moeders zullen het herkennen, dat wanneer je met je pasgeboren kindje naar huis mag, de eerste autorit ineens heel kwetsbaar voelt. Geluiden klinken ineens veel harder en het licht schijnt ineens feller. Geur is ook zo belangrijk voor jouw kindje om zich veilig te voelen. De reden dat ik tot op de dag van vandaag nog steeds geen parfum draag.
Tijdens mijn zwangerschap werd ik overvallen door mijn nieuwe kijk op de wereld. Ineens was ik niet meer alleen verantwoordelijk voor mijzelf, maar voor iets veel belangrijkers. De band met je kind begint al in je buik. Alles wat jij meemaakt in de externe wereld, en hoe jij daarop reageert, sijpelt door naar jouw kind, hoe klein ook. Hoewel ik mij super bewust was van al deze invloeden, voelde ik mij zeker nog geen moeder tijdens mijn eerste zwangerschap. Ik vond het ook gewoon doodeng allemaal.

Middenin mijn burn-out ging het bergafwaarts. Ik heb al geschreven over het moment waarop mijn man en ik samen bij de huisarts zaten. Het was het moment waarop ik mijn trots opzij moest zetten. Het was het moment waarop ik een sterke overtuiging los moest laten. Het moment waarop ik mijn zelfbeeld moest bijstellen. Het moment dat ik me realiseerde dat één van mijn krachten mij tegenwerkte. Namelijk mijn overtuiging dat ik alles alleen moest doen. Een overtuiging die ik als jong meisje heb ontwikkeld.

Als ik het moeilijk heb sluit ik mij af voor mijn omgeving en duik ik als het ware in mijzelf. Nu ik in mijn burn-out overprikkeld was, moest ik mijzelf afsluiten voor de wereld. Geluiden, licht, televisie, mobiele telefoon, zelfs een simpel gesprek was al teveel. In een donkere slaapkamer was ademhalen al genoeg. Maar als moeder kun je je kinderen niet zomaar loslaten, ook niet in deze situatie. Soms ging ik heel even naar beneden, of nam ik één van de jongens apart om een kort verhaaltje voor te lezen. Een klein beetje een moeder kunnen zijn om vervolgens weer doodmoe en angstig door alle prikkels in mijn bed te kruipen.
Mijn man moest veel vrij nemen en daardoor op zijn werk vertellen over de situatie thuis. Ik schaamde me nog steeds, helemaal nu de situatie thuis mijzelf betrof.
Maar mijn man had gelijk, zo kon het niet langer. Hij was uiteindelijk degene die de huisarts om rustgevende medicatie vroeg. Hij zag hoe het me opbrak en in welke neerwaarts spiraal ik was beland. Hoewel ik me ontzettend alleen voelde, raakte dit het hele gezin. Ik kreeg medicatie welke ik beperkt mocht gebruiken. Om de tijd tot het eerste gesprek met de psycholoog te overbruggen. Ik had er zeker baat bij, maar ik veroordeelde mezelf iedere keer als ik het gebruikte. Waarom was ik niet sterk genoeg om dit zelf op te lossen?

De filter, die totaal verdwenen was, kwam weer een beetje terug. Geluiden en licht kwamen weer gedempt binnen. Ik piekerde minder en de angst nam af. Hierdoor kon ik weer van kleine momentjes genieten. En dat waren hele simpele dingen zoals de eendjes voeren, de was vouwen of helpen de kinderen naar bed te brengen.

Ondanks dat ik mijzelf vele malen heb veroordeeld om mijn zwakte, had mijn man een heel andere mening. Hij zei letterlijk: “Ik vind het dapper dat je stil durft te staan, ik durf dat niet.”
Gek hoe anderen een totaal ander beeld kunnen hebben over zwak of sterk. Misschien ben jij ook zo streng voor jezelf. Misschien heb je overtuigingen die je lang van dienst zijn geweest, maar is het nu tijd om los te laten. Wees dan dapper, want jij bent zeker niet alleen!

Posts created 47

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven