Blog#13 Vakantie

“In het ergste geval kun je altijd nog je vakantie annuleren.” Benadrukte de arbo-arts. Ik had haar zojuist verteld dat ik mij zorgen maakte over de vakantie. De vakantie die we maanden geleden in enthousiasme hadden geboekt. Onze eerste vliegvakantie met de jongens. Al heel spannend voor de “gewone” ouder, maar helemaal als al je energie verloren gaat aan prikkels en angst.

De arbo-arts was die ochtend bij mij op huisbezoek, omdat we tot nu toe alleen telefonisch contact hadden gehad. Gek, om in huilen uit te barsten aan de telefoon, bij iemand die je nog nooit in persoon hebt ontmoet. De weken dat ik thuis was, was ik absoluut niet in staat om te reizen. De arbo-arts had daarom aangeboden bij mij thuis langs te komen. Spannend, maar ikzelf had ook de behoefte om mijn verhaal te doen. Haar advies was om niet teveel op de bank te gaan zitten, naar buiten te gaan om meer in mijn lichaam te komen. Ja, ik zat opgesloten in mijn hoofd, daar was ik mij zeker van bewust. Maar hoe ik mijzelf voorheen toesprak met: “niet zeuren, maar doorgaan!” werkte dat nu averechts. Zelfs de prikkels buiten werden mij teveel en jaagden me de stuipen op het lijf.
De wind door de bomen drong nog nooit zo hard door in mijn hele lichaam. De kleinste takken die heen en weer bewogen, zorgden voor een tsunami aan trillingen in mijn lichaam. Alsof ik voor het eerst echt waarnam, maar dan ook alles tot in de kleinste detail. Een paar kwekkende eenden deden me opzij doen springen. Terwijl ik ze normaal gesproken misschien niet eens had opgemerkt.

Het vooruitzicht van de vakantie leek hiermee onmogelijk. Maar de jongens verheugden zich er zo op, en mijn man had de rust keihard nodig. Dan is annuleren wel het laatste waar je aan denkt.
Ineens had ik last van vliegangst. En dan niet zozeer voor neerstortingsgevaar, maar het idee om in zo’n kleine ruimte te zitten 3 uur lang, voelde als controleverlies. Waar moest ik naartoe als ik op 12 kilometer hoogte een paniekaanval zou krijgen?

Ik was vastberaden om toch met mijn gezin op vakantie te gaan en had een dagtaak aan de voorbereidingen. Gek, hoe ik normaal buiten mijn werk om alles in een mum van tijd had geregeld, deed ik het nu stapje voor stapje.
Met de nodige medicatie op zak maakten we de reis die in totaal 8 uur duurde. Geen paniekaanval, niet overprikkeld, maar in de “ik moet dit even doorstaan” modus. Twee dagen later kwam alle spanning eruit. ’s Nachts lag ik te beven in het hotelkamerbed. En de dissociatie deed zijn uiterste best om mij de filter te bieden die ik niet meer had.
Toch hield ik me staande, want ik zag mijn jongens genieten en mijn man tot rust komen.
De afgelopen tijd was niet alleen zwaar voor mij geweest. Mijn man die zijn hoofd boven water hield, de steun voor mij, het eerste aanspreekpunt voor de kinderen, en daar waar het maar even ging probeerde hij alles recht te breien op het werk.
Ik las ooit een artikel over hoe het voor een partner is als iemand een burn-out heeft. “Je krijgt bijna zelf een burn-out als je partner er doorheen zit” klonk het. En dat kan ik mij nu heel goed voorstellen. Waar je eerst alles als team voor elkaar kreeg, valt nu ineens 50% weg. Mannen die vaak in oplossingen denken, zo ook mijn man, moest ineens veel geduld hebben en zijn eigen hoofd koel houden.
Ik zag hem opbloeien tijdens de vakantie. En na een paar dagen vond ik ook een beetje mijn draai en kon zo mijn dag indelen. Die zag er weinig ondernemend uit: eten, zwembad, eten, middagdutje, zwembad, eten en slapen. We waren nu zo’n typisch ‘ik lig alleen bij het zwembad en zie niks van de omgeving tijdens mijn vakantie’ gezin. En dat beviel goed!
Het avondeten was daarentegen mijn grootste uitdaging. Naast dat ik einde van de middag op instorten stond van “niks” doen, was het eten in het restaurant met lopend buffet een soort slagveld. Het gekletter van de borden, de rondlopende mensen, de iets te felle lichten, het zorgde ervoor dat ik geen hap door mijn keel kreeg. Avond na avond, totdat mijn man erop stond dat ik mijn medicatie innam, en dat hielp. Mijn schouders ontspanden, de filters kwamen terug, mijn ademhaling ging gelijkmatiger, ik kon weer eten.

Een vakantie met een burn-out, is een andere dan anders. Maar toen ik voor de spiegel stond en mijn make-up op deed, vertelde ik mijzelf iedere avond dat dit niet de vervelende vakantie was met mijn burn-out. Nee, dit was de vakantie dat ik mijn transformatie doorging, en dat was hard nodig.
Misschien onderga jij nu ook een transformatie. Misschien zie je het nog niet, omdat de “oude” jij alle touwtjes in handen had. Maar waren het wel de juiste touwtjes? Wat gebeurt er als je ze laat vieren? Misschien voelt het wel als vliegen op 12 kilometer hoogte en geen kant meer op kunnen. Maar vanaf het moment dat jij je ziek meldde ging je al een andere kant op. Want jij bent zeker niet alleen!

Posts created 47

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven