Blog#16 In therapie

Teleurgesteld keken we beiden naar het scherm. De statistieken deden haar werk en de lijn in de grafiek was enorm gestegen. Het was helaas niet de stijgende lijn waarop we hoopten. Nee, het was de lijn die symbool stond voor een toename aan klachten.
Halverwege de therapie zou je een kantelpunt verwachten. Een kantelpunt met toename van energie, een kantelpunt met afname van die ellendige angst, een kantelpunt waarin ik het licht had moeten zien, een kantelpunt waarin het vertrouwen in mijzelf had moeten groeien.
Echter de tussentijdse evaluatie van mijn therapie, welke ik digitaal moest invullen, liet precies zien waar ik stond, niet wetende dat mijn dieptepunt nog moest komen.

De zomer had mij goed gedaan en na onze vakantie verkeerde ik in een iets rustiger vaarwater. Daarom had ik bij de start van mijn therapie gekozen voor de focus op mijn persoonlijke balans.
Mijn diagnose bestond namelijk uit twee facetten. Overspannen en een paniekstoornis, natuurlijk vloeide het één voort uit het ander. Maar zoals later bleek, rende ik mijn eigen angst graag vooruit. Hoe veilig was het dan om ook tijdens mijn therapie dit onderwerp te vermijden en me te concentreren op mijn energie balans. Ik was gewoon te bang om over mijn angsten te praten.
Maar zoals altijd haalde mijn angst mij in. Als een schaduw die zich verplaatste met de stand van de zon, als een oprukkende wind, mij totaal uit balans brengend.

“Als ik jou was, zou ik ook niet tevreden zijn.” sprak de psycholoog. Ze zag hoe moeilijk ik het had met deze uitkomst. De psycholoog is een uiterst kundige vakvrouw, met een mooie en opvallende verschijning. Vanaf het moment dat ze me tijdens mijn intake bevestigde dat ik altijd “aan” sta, wist ik dat zij de juiste persoon was om mij te begeleiden.
Hoe moeilijk was het dan, nu op dit punt te komen, en dat we moesten toegeven de verkeerde weg te zijn ingeslagen.

We maakten de overstap naar een andere werkwijze, cognitieve therapie, en zo maakte ik kennis met de vier vragen van Byron Katie. Die vragen gaan als volgt:
1. Is het waar?
2. Kun je absoluut weten dat het waar is?
3. Hoe reageer je, wat gebeurt er, wanneer je die gedachte gelooft?
4. Wie zou je zijn zonder die gedachte?

Nu kan ik je zeggen, dat ik niet veel vertrouwen had in deze vier vragen, die bekend staan als dat ze je leven veranderen. Mijn antwoorden liegen er niet om:
1. Is het waar dat ik mij angstig voel?
Ja!
2. Kan ik absoluut weten dat het waar is?
Ja, dat voel ik toch aan alles in mijn lichaam???!!!
3. Hoe reageer je?
Ik maak mezelf gek met mijn gedachten, ik blijf maar malen en mij zorgen maken.
4. Wie zou je zijn zonder die gedachte?
The old me, die alles aankan!

Niet heel levens-veranderend dus…
Eenmaal thuis zocht ik direct een filmpje op YouTube van Byron Katie, en stuitte op een interview met Oprah Winfrey. Ook Oprah stelde haar kritische vragen om zo tegemoet te komen aan de kijkers, die waarschijnlijk met hetzelfde cynisme als ikzelf de techniek probeerden te doorgronden.
Totdat Byron Katie vertelde dat ze langdurig aan een depressie heeft geleden, ook moeder was, en op haar dieptepunt naakt op de vloer van haar slaapkamer tot haar inzichten is gekomen. Geen professor die berekeningen maakte, geen psycholoog die een nieuw model heeft ontwikkelt, nee een vrouw zoals jij en ik, een moeder in een diep donker gat, die weet hoe het voelt.
In mijn ogen kan niemand beter dan een ervaringsdeskundige, zijn of haar kennis overbrengen.

Daarom stond ik ervoor open om dit samen met mijn psycholoog verder te onderzoeken. Zo stelde ik in de daaropvolgende sessie een situatie centraal waarin ik in de auto met mijn gezin een paniekaanval had.
De volgende gedachte stond centraal: “Ik ben bang dat ik de controle verlies”
Eén van mijn grootste angsten, en dat ging als volgt:
1. Is het waar dat ik de controle verlies?
…daar ging ik al, nee ik ben nog nooit de controle verloren.
Dan mag je dus door naar vraag 3.
3. Hoe reageer je? Wat gebeurt er, wanneer je die gedacht gelooft?
Ik praat met mijn man en vertel hem hoe ik mij voel. Natuurlijk stelt hij mij gerust, en we rijden verder naar onze bestemming, het strand. Het praten leidt me enorm af en op het strand in de koude wind, kan ik mij niet meer voorstellen dat ik bang was.
4. Wie zou ik zijn zonder de angst om de controle te verliezen?
Vrij! was mijn antwoord stellig.
Samen met mijn psycholoog reflecteerden we op mijn antwoorden. En ineens drong er een groot besef door mij heen. Ik kan dus gewoon helder nadenken tijdens een paniekaanval. Ook al word ik overmand door negatieve gedachten, beef ik van top tot teen, is mijn blik schichtig, ik verlies nooit de controle over mijzelf.

Misschien doet mijn lichaam niet wat ik wil, mijn hoofd kan nog steeds handelen naar de situatie. Dat was toch wel echt een keerpunt in mijn therapie. Misschien geloof jij ook niet meer in jezelf? Twijfel je aan de realiteit, omdat jouw lichaam niet doet wat jij wilt. Terwijl het zo lang heeft gedaan wat jij wilt, te lang.
Geloof niet alles wat je denkt, want jij bent zeker niet alleen!

Posts created 47

Eén gedachte over “Blog#16 In therapie

  1. Geloof niet alles wat je denkt…. gedachten doen veel met je, maar het zijn jouw gedachten en het gaat vaak heel anders als dan je denkt.. dacht..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven