Blog#17 “Re-integratie”

Besluiteloos stond ik voor mijn kledingkast, grissend naar de jurkjes aan de hangers. Ik had me in maanden niet meer in iets representatiefs gestoken. Maanden droeg ik een joggingbroek of iets anders comfortabels, en als ik maar even de deur uitging schoot ik mijzelf in een spijkerbroek, waar ik nog een beetje mee voor de dag kon komen.
Op vakantie had ik allemaal zomerse jurkjes in mijn koffer gedaan, voor iedere avond een andere. Maar als ik er dan één aan had voelde ik me alles behalve zomers. Het leek wel of één kant van mijzelf er niks meer om gaf, of het nut van er mooi uit willen zien niet meer voelde. Toch trok ik iedere avond een jurkje aan, de kant in mij die uiterlijke verzorging wel kan waarderen leek ondergesneeuwd, maar was niet weg. Het voelde als een mistbank over een watervlakte met af en toe een opklaring, waardoor ik naar mijzelf kon kijken.

Nu ik na drie maanden voor het eerst naar kantoor ging, voelde ik wel de noodzaak om er goed uit te zien. De drempel was al hoog genoeg om het kantoorpand weer te betreden. Mijzelf een beetje zeker voelen over mijn uiterlijk, was het enige waar ik mij aan kon optrekken.
Dus in mijn blauwe jurkje met bijpassende panty schoof ik me in mijn zwarte pumps met hoge hak. The old me, vertrouwd en toch ook onwennig.

Het was mijn eerste persoonlijke gesprek met mijn leidinggevende sinds mijn ziekmelding. Tot dan toe hadden we elkaar regelmatig telefonisch gesproken, om vervolgens tot de conclusie te komen dat enige vorm van verbinding met de werkvloer nog lang niet aan de orde was.
Het was een hele stap dat ik weer voor het rode stoplicht stond met het kantoorpand in mijn vizier. Het kantoorpand waar ik bijna 10 jaar geleden mijn sollicitatiegesprek had. Het kantoorpand wat zo vertrouwd werd. Het kantoorpand waar ik keihard heb gewerkt. Het kantoorpand waar ik veel kansen heb gekregen om mijzelf te ontwikkelen. Het kantoorpand waar ik veel inspirerende mensen heb ontmoet. Het kantoorpand waar ik drie maanden geleden nooit aankwam, omdat ik een rechtsomkeer maakte in de greep van de zoveelste paniekaanval.

Gelukkig zag ik mijn leidinggevende direct zitten in de kantoortuin en met drie zoenen werd ik warm ontvangen. Ik had zelf een spreekkamer gereserveerd, om zo de prikkels om mij heen te beperken. Het was al spannend genoeg en kostte mij daarom veel energie.
Eindelijk kon ik mijn hele verhaal doen, de aanloop van vijf jaar naar mijn burn-out passeerde in ons gesprek. Het voelde goed om zo open te zijn en begrip te voelen vanuit de organisatie.
Het gesprek duurde anderhalf uur, waarin ik in het laatste half uur vroeg naar de ontwikkelingen binnen het team.
En dat waren er nogal wat.

Dat ik in een snel veranderende omgeving werkte, wist ik natuurlijk heel goed. Alleen de verandering op verandering voelde voor mij nu heel anders aan. Mijn flexibiliteit heeft mij jaren doen meebewegen met de koers van de organisatie. Gaan we links, dan gaan we links, gooien we alles om, dan gooien we alles om. Ik had totaal geen moeite oude werkwijzen los te laten, als een kameleon kleurde ik mee met de tendens.
Maar als je zelf afstruint op een situatie waarin je uit balans dreigt te raken, neem je de omgeving anders in je op. Het leek wel alsof ik de stress van andere mensen in mijn omgeving in mij op zoog. Ik voelde afstand tot het politieke spel, dat zich op hoog niveau in vele grote organisaties voordoet. Alles kwam langzaam onder een andere loep te liggen, een zeer gevoelige loep, een fragiele loep, een loep waarin wat van mij was en wat van een ander niet meer te onderscheiden was.

Op de terugweg naar huis voelde ik me trots deze stap te hebben gezet. Een overwinning.
Echter in het weekend wat volgde was ik totaal uitgeschakeld. Paniekaanval op paniekaanval, namen mij over en ik was terug bij af. Alle afspraken die ik met mijn leidinggevende had gemaakt voor een voorzichtige re-integratie waren te ambitieus, hoe graag ik het ook wilde. Vooral ikzelf vond dat ik lang genoeg mijn rust had gepakt, dus waarom dacht mijn lichaam daar nu zo anders over?

Misschien ervaar jij ook dat je één stap vooruit doet en twee stappen terug. Vind jij dat je lang genoeg thuis hebt gezeten en wil je eigenlijk weglopen van wat jouw lichaam je vertelt. Of misschien wil je wel helemaal niet terug omdat je met een andere loep naar jouw werk kijkt.
Neem dan de tijd en maak zeker geen overhaaste beslissingen, want jij bent zeker niet alleen!

Posts created 47

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven