Blog#19 Antidepressiva

Depressie, zich raar voelen, nachtmerries, angst, minder zin in seks, tandenknarsen, beven, verhoogde spierspanning, aandachtsstoornis, oorsuizen, opvliegers, buikpijn, braken, algeheel gevoel van onbehagen, hallucinaties, abnormaal denken, agressie, veel bewegen, geheugenverlies, duizeligheid, flauwvallen, snelle hartslag, kortademig, hartaanval… De bijsluiter loog er niet om. Jeetje, wat was ik bang om dit medicijn te gaan gebruiken. Wat zou er van mij overblijven? Zou ik volledig afvlakken, zou alles nog erger worden, zou ik ontzettend ziek worden, zou ik…?

“Ik adviseer je de bijsluiter niet te lezen.” benadrukte mijn psycholoog. Ze had zojuist telefonisch overleg gehad met mijn huisarts. Er was enkele weken geleden een zorgvuldig proces in gang gezet, waarbij mijn huisarts, mijn psycholoog en een psychiater naar mijn situatie hebben gekeken. Vanaf het moment dat ik kenbaar had gemaakt open te staan voor het medicijn, wilde mijn huisarts nauw overleg met de geestelijke gezondheidszorg. Het duurde hierdoor wel langer dan normaal. De wachtlijsten voor een psychiater waren echter nóg langer en daarom besloot mijn psycholoog als schakel te fungeren tussen mijn huisarts en de psychiater. Ik ben dus zelf nooit op gesprek geweest en het voelde heel gek dat iemand van zo’n afstand, mij over antidepressiva zou adviseren. Wel had ik alle vertrouwen in mijn huisarts en de psycholoog, en daarom wachtte ik geduldig tot het eerste recept klaarlag.
“Je krijgt een erg lage dosering, en ook die bouw je op door de eerste weken de helft ervan in te nemen.” ging ze verder.
Ik vond het super spannend en was in eerste instantie ook echt van plan het advies op te volgen. Tenslotte staan er in de bijsluiter van paracetamol ook heel veel nare bijwerkingen waar je niemand over hoort. Echter toen ik het recept voor het eerst ging afhalen werd ik zeer volledig ingelicht door de apothekersassistent. Natuurlijk deed ze haar werk geheel volgens protocol, en bij elk ander medicijn was ik blij geweest voor haar precisie. Met de woorden “je gaat je eerst véél rotter voelen, voordat het medicijn echt gaat werken” ging ik naar huis.

Met veel twijfels, maar met nog meer twijfels als ik zo doorging, ben ik begonnen met de medicatie. En ik kan je zeggen dat vele bijwerkingen passeerden. Nachten heb ik beneden op de bank gelegen, op van de angst. Ik kon nauwelijks voor de kinderen zorgen en even voelde het terug bij af.
Met mijn werk had ik afgesproken dat ik voor een periode van zes weken helemaal afstand nam. Zo hoefde ik alleen maar te focussen op mijn herstel.
Ik keerde als het ware helemaal naar binnen. Volgens de psycholoog – maar ook de arbo-arts  met wie ik telefonisch contact onderhield – was het een goed teken dat ik aardig wat bijwerkingen had. Gelukkig niet de meest ernstige zoals beschreven in de bijsluiter, maar genoeg om mij volledig te beperken in mijn doen en laten. Ik hield voor ogen, dat als het niet beter zou worden, ik zou stoppen met het medicijn. Echter was een verhoging in de dosering ook nog een optie, maar dat voelde heel onnatuurlijk.

Na ruim zes weken begon ik mij wat stabieler te voelen. Nog wel erg bewust van alles wat toch een beetje anders voelde, ik ben en blijf een control freak. Het lukte mij weer om mensen om mij heen te hebben. Zo veranderde ik van iemand die zich compleet afsloot voor welke prikkel dan ook, in iemand die de warmte opzocht bij vrienden en familie. En dat deed ik alsnog heel gedoseerd, met één afspraak per week. Want ik was natuurlijk met mijn gezin om mij heen, nooit echt helemaal alleen en prikkelvrij.
Ik weet nog dat ik met een goede vriendin had afgesproken en haar vertelde dat ik voelde dat ik meer humor had, sinds ik het medicijn gebruikte. “Humor heb jij altijd gehad.” lachte ze. Dat voelde zo fijn. Ik was dus toch niet anders, maar misschien beleefde ik het net iets anders door het medicijn. Of misschien was de humor de afgelopen maanden ver te zoeken en kwam deze weer terug. Ik was helemaal niet afgevlakt.

Antidepressiva, een middel dat meer dan één miljoen Nederlanders op recept krijgen. Een medicijn dat zwaar onder vuur ligt en zelfs wordt vergeleken met een placebo. Een medicijn wat wordt gezien als slecht voor je lichaam. Een medicijn waar je voor de rest van je leven aan vast zit. Een medicijn waar nog steeds een taboe op rust.
Gelukkig stuitte ik op een artikel waarin psychiater Christiaan Vinkers pleit dat antidepressiva onterecht in een verdomhoek terecht is gekomen. Ik kan iedereen aanraden dit artikel te lezen. Of je nu vóór of tegen bent, of je het nu zelf gebruikt of er niet aan moet denken, of je iemand kent die het gebruikt of juist niet en je wilt er meer over weten.

Niet voor niks is het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport gestart met de campagne ‘Hey! Het is oké, maak depressie bespreekbaar!’.
En dat geldt natuurlijk ook voor angst, burn-out, overspannen en stress. Maak het bespreekbaar, want jij bent zeker niet alleen!

 

Posts created 47

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven