Blog#22 Hulpvraag

“Je ziet er wel goed uit.” Mijn collega keek me vragend aan. Het voelde bijna alsof ik mezelf moest verdedigen, waarom ik er niet als een sloddervos bij liep. Had ik maar een gebroken been, dat was toch veel makkelijker uitleggen.

Omdat ik mijn stijgende lijn te pakken had, ging ik met wat meer regelmaat naar kantoor. Natuurlijk kwam ik collega’s tegen. “Hoi, dat is lang geleden…” of “Je bent er weer…” of “Hoe gaat het nu met je…” Allemaal openingszinnen waarbij het soms moeilijk inschatten was of die collega op de hoogte was van mijn situatie of niet. En wat vertel je dan precies?

Mijn psycholoog raadde me aan een stukje tekst paraat te hebben, zodat ik precies kon vertellen waar ik behoefte aan had. En dat ging meestal zo: “Ik ben er een tijdje tussenuit geweest. Als gezin hebben we de afgelopen jaren veel meegemaakt, en ik ben altijd maar doorgegaan. En toen ik aan die nieuwe baan begon, bleek ik daar helemaal de energie niet voor te hebben.”

Sinds ik met mijn blog was begonnen voelde ik ook steeds minder een drempel, ik durfde open te zijn over hoe het echt met mij ging. Al sinds de zomer liep ik met het idee rond om te gaan schrijven over het hebben van een burn-out als je moeder bent. Ik kon er zelf heel weinig over terugvinden en bedacht me dat ik niet de enige kon zijn die dit pad bewandelde.

Maar ja, zet je verhaal maar eens online. Dan sprak de angst mij toe: “Denk aan je carrière…zoiets moet je niet delen…”

Toen ik tijdens mijn retreat van Unplug Jezelf aan Tamarah vroeg of zij angst had om haar verhaal te delen antwoordde ze stellig ‘nee’.

Waar was ikzelf dan precies bang voor? Dat ik met mijn verhaal het oordeel van anderen op mij afriep? Dat ik met mijn verhaal niet meer aan de bak zou komen? Dat ik met mijn verhaal de mensen om mij heen zou teleurstellen?

Maar daar stond tegenover dat ik misschien andere moeders zou kunnen helpen. Andere moeders die ’s nachts niet kunnen slapen want de lijstjes gaan maar door in je hoofd. Andere moeders die na twee uurtjes nachtrust, een kop koffie achterover slaan, want de dag gaat weer beginnen. Andere moeders die alweer te laat op het werk komen, omdat ze het ochtendritueel alleen moesten doen. Al deze “kleine” dingen kunnen in de loop der tijd voor veel stress zorgen. Je hoeft er als moeder niet eens een burn-out voor te hebben, om je er in te herkennen.

Vanaf mijn eerste blog post, werd ik ontzettend verrast toen ik de reacties las. Vanaf het eerste moment, vanaf de eerste reactie, wist ik dat het goed was dat ik mijn angsten opzij had gezet.

Met tranen in mijn ogen vertelde ik mijn man dat alles wat ik ook maar wilde bereiken, al in dit ene moment zat. Al zou ik met mijn verhaal maar één moeder het gevoel kunnen geven dat ze voor haar gezondheid moest kiezen, en dat er vele moeders met haar zijn, ben ik de gelukkigste moeder op aarde.

In deze individualistische cultuur denken wij vrouwen het goed voor elkaar te hebben. We kunnen namelijk alles. Het hebben van een gezin en carrière, we zijn supervrouwen. Maar een ander om hulp vragen, dat durven we niet meer. Want we kunnen alles toch zelf wel?

Toen ik op een ochtend niet wist hoe ik de middag moest doorkomen met twee kleintjes (ik was helemaal op), besloot ik om hulp te vragen. In een groepsapp met een aantal andere moeders vroeg ik of mijn oudste zoon uit school bij iemand kon spelen. Ze wisten van mijn situatie en hadden al een paar keer aangeboden te helpen, maar altijd sloeg ik dat af. De playdate was binnen een half uur geregeld en ook direct voor de week daarop. Ik werd niet veroordeeld en de moeders dachten met mij mee. Ik was warm verrast, er was meer begrip dan ik dacht.

Niet voor niks schrijft Sarah Napthali in haar boek ‘Opvoeden is kinderspel’, dat het fijn is als andere moeders zich bekommeren om onze kinderen. Als moeders weten we hoezeer we andere volwassenen waarderen die kunnen zien hoe waardevol onze kinderen zijn. Met aandacht voor andere kinderen betonen we niet alleen de kinderen vriendelijkheid, maar ook hun moeders.

Misschien voelt het eng om aan andere moeders te vertellen hoe je je voelt. Misschien ben je bang om veroordeeld te worden. Bedenk dan hoe jij een andere moeder zou helpen in nood. Want jij bent zeker niet alleen!

Posts created 47

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven