Blog#25 Signalen

Druk in mijn hoofd

De Japanse drummers vulden het podium en begonnen hun bijzondere kunst met hun enorme trommels versterkt door dans en traditie. Hoe gaaf was dit, om meegenomen te worden in deze cultuur die bekend staat om haar discipline.

Ik zat tussen mijn broers in en we werden opgezweept door de akoestiek van de schouwburg. Maar in mijn hoofd was ik er niet helemaal bij. We hadden ons jaarlijkse broers en zus uitje, en ik zat met mijn hoofd bij mijn werk. Ik vertelde mijn broers dit terwijl we ons een weg baanden in de menigte tijdens de pauze. Mijn oudste broer, ondernemer, lachte : “Ja, dat herken ik. Ik ben ook 24/7 bezig met de zaak.” Mijn jongste broer (student) daarentegen: “Nee, ik geniet gewoon lekker van de voorstelling.”

Maar ik kon niet genieten, want de gedachten waren niet te stoppen.

Ik had in die periode veel te veel werk op mijn bordje. Werkte vaak mijn e-mail weg in de avonden, omdat ik er op de werkvloer niet aan toe kwam. Een week later viel ik uit op het werk, om vervolgens na drie weken weer volledig aan de slag te gaan. Dat heb ik vervolgens ruim een jaar volgehouden, toen kwam de echte klap.

Moe

Ik nipte van mijn wijn, en staarde naar de Italiaanse menukaart. “Proost schat, misschien kunnen we hierna nog ergens een drankje drinken.” zei mijn man en we klonken de glazen. Pfff, dacht ik, ik ben al blij als ik het hoofdgerecht haal.

Het was onze trouwdag, en zoals bijna elk jaar gingen we samen uit eten. De kinderen waren uit logeren, dus we konden het er echt van nemen.

Maar ik zonk steeds verder weg in mijn stoel van moeheid. Vaak voelde ik die moeheid het meest, als ik “niks” hoefde. Dan liet mijn lichaam het toe. Ik baalde ontzettend dat ik eigenlijk niet eens kon genieten van ons etentje. Normaal ben ik gek op desserts, maar die avond sloeg ik dat ook over. Niet wetende dat een paar maanden later de moeheid pas echt zou toeslaan.

Hartkloppingen

Ik stond onder de douche en mijn telefoon bleef trillen. Het waren whats app berichtjes. Terwijl ik mijn natte haren in een handdoek draaide typte ik mijn reacties in en bekeek mezelf in de spiegel. Ineens voelde ik dat mijn hart oversloeg. Dat had ik wel vaker, maar nu voelde het veel heftiger. In mijn badjas stormde ik de trap af en keek mijn man aan. “Wat is er?” Hij zag duidelijk dat ik geschrokken was. “Mijn hart gaat zo tekeer.” Ik begon rondjes te lopen om de eettafel en de kinderen huppelden vrolijk met mij mee. Die vonden het wel grappig wat mama deed. Maar ik probeerde grip te krijgen op de onrust in mijn lichaam. Ik voelde mijn hart nogmaals overslaan. Nu raakte ik echt in paniek. “Wat voel je dan?” Vroeg mijn man, altijd nog kalm op de bank. “Het is alsof mijn hart eruit springt.” Ik begon te huilen en in de keuken zakte ik ineen. “Moet ik een ambulance bellen?” En mijn man toetste 112 in.

Het was oudejaarsdag en er stond een ambulance in de straat. De ambulance broeders reageerden uiterst vriendelijk en de kinderen keken beduusd toe, toen ik allerlei plakkertjes op mijn lichaam kreeg en een hartfilmpje werd gemaakt. “Mevrouw, we vinden niks afwijkends. Maakt u zich misschien ergens druk om?” “Nee.” zei ik en sloeg mijn ogen van schaamte neer. “Ja dat doet ze wel, ze heeft een hele zware tijd achter te drug.” Mijn man nam het over. Ik werd geadviseerd om met mijn huisarts te gaan praten, wat ik vervolgens niet deed. Een paar maanden later viel ik uit.

Een schepje er bovenop

“En Jolien, hoe denk je dat te gaan doen met een jong gezin en een bijna fulltime baan?” Het was een terechte vraag tijdens mijn sollicitatiegesprek. Maar ik had mijn antwoord al klaar: “Het klopt dat ik een jong gezin heb, maar ik ben uiterst flexibel. Natuurlijk moet ik de kinderen ophalen en heb ik mijn verplichtingen, maar ik kan altijd in de avonden inloggen. Daarnaast is mijn jongste zoon 2,5 dus het wordt steeds makkelijker. Ik voel echt dat ik deze stap nu kan maken.”

Er was geen woord aan gelogen, ik was bereid alles te doen voor deze baan. Maar mijn manager zei: “Fijn dat je zo flexibel bent, maar iedere avond inloggen lijkt mij geen gezonde work-life balance.”

Twee weken later werd ik gebeld dat ik kon beginnen. Dolblij was ik, totdat ik na zes weken uitviel.

Moedergevoel

Vrijdagmiddag, ik sloot mijn laptop af en at een banaan. Ik was vergeten te lunchen en voelde me licht in mijn hoofd. Snel reed ik naar de supermarkt om wat boodschappen te halen, om vervolgens door te rijden naar mijn moeder. Sinds ik van drie naar vier werkdagen was gegaan, paste mijn moeder deze extra werkdag op. De kinderen hadden het reuze naar hun zin en alle aandacht. Op die extra dag kon ik gelukkig thuiswerken en had ik die flinke reistijd niet. Dat was ook mijn voorwaarde tijdens mijn sollicitatie, om zo de balans in ons gezin te waarborgen. Drie dagen op en neer met de trein was ik toch al gewend, en een thuiswerkdag waarin ik in alle rust vaak bergen werk kon verzetten.

Ik plofte neer bij mijn moeder op de bank en knuffelde met mijn jongens. Enthousiast vertelde ze mij wat ze allemaal met de kinderen had gedaan die middag. Ik luisterde half en besefte me dat ik graag zelf met ze naar de speeltuin had willen gaan met dit mooie weer. Ik miste hun glimlach en de rust om lekker thuis met hen bezig te zijn. Nu de balans van grotendeels thuis naar grotendeels aan het werk was verschoven, begon er iets aan mij te knagen. Wil ik dit wel? Kan ik zo de moeder zijn die ik wil zijn?

Ik miste de kinderen en voelde me ook schuldig dat ik ze vier dagen nauwelijks zag. Maar ik wilde deze baan ook ontzettend graag. Ik kwam in de squeeze tussen mijn ambitie en mijn moedergevoel.

Misschien herken jij ook enkele signalen, waarbij je lichaam eigenlijk heel goed aangeeft waar jouw grens ligt. Misschien nemen je gedachten en je ambities een loopje met je, en raak je daardoor verblind voor wat echt belangrijk is in jouw leven. Ook die moeder aan de top met werkweken van meer dan 40 uur komt weleens in de squeeze met haar moedergevoel, en ook die moeder die thuis is met haar kinderen komt weleens in de squeeze met haar ambities. Want jij bent zeker niet alleen!

Posts created 47

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven