Blog#26 Hyperventilatie

“Mama, doe je mee?” Mijn zoon rende op de bal af. Natuurlijk deed ik mee en schopte de bal terug. Het was woensdagmiddag en als het maar even kon ging ik naar buiten met de jongens. Even stoom afblazen, hun energie kwijt, een frisse neus en vaak komen we dan vriendjes tegen in de buurt.

Het werd drukker in de speeltuin met kinderen en hun mama’s. “Hoi, hoe is het?” Daar was één van de moeders van school die ik vaker tegenkwam in de speeltuin. “Goed, en met jullie?” Maar haar antwoord hoorde ik al niet meer.

Ik keerde ineens naar binnen, alle focus op mijn gedachten. Direct veroordeelde ik mijzelf: Jezus, een normaal gesprek voeren lukt ook al niet meer. En doordat ik mezelf streng toesprak werd mijn ademhaling onregelmatig. Het duurde even voordat ik het door had, maar ik leek geen controle meer te hebben over mijn ademhaling. Er kwam meer lucht in dan dat eruit ging.

De dag ervoor was ik naar kantoor geweest voor een gesprek met mijn manager. Ik was zo blij dat ik de autorit had overleefd. Met ademhalingsoefeningen die ik hardop deed, en de muziek uit zodat ik mij volledig kon concentreren op het rijden, kwam ik na 45 minuten aan. Het was een lang gesprek, vol begrip en ruimte om mijn verhaal te doen, we maakten afspraken over mijn re-integratie. Het leek allemaal zo’n goed idee. Toen mijn manager vertelde over alle ontwikkelingen binnen de organisatie, duizelde het me. Alles was in een paar maanden veranderd, de teams, de samenstelling, de focus. Termen als agile, scrum-master en high tech high touch vlogen me om de oren.

Natuurlijk leven we in een snel veranderende wereld, maar de grote vraag die ik mijzelf stelde: pas ik nog bij een speler die voorop wil lopen? Dat betekent dat de ene verandering nog geen feit is en de volgende dient zich al aan. Verandervermogen is dan ook één van de kerncompetenties waar de medewerker van de toekomst op wordt geselecteerd. Al die tijd – bijna 10 jaar – was ik meegegaan in de veranderingen, maar nu ik in de vertraging was beland was de grote vraag of ik mijzelf wel gelukkig voel op een plek waar alles sneller moet.

Het deed me denken aan een interview met de Israëlische filosoof Yuval Noah Harari. Hij legde haarfijn uit dat de mensheid streeft naar (nog) meer geluk en dat de mensheid denkt dat technologie dit hen zal brengen. Natuurlijk ben ik geen tegenstander van de technologische ontwikkeling als moeder van een prematuur. Het heeft notabene het leven van mijn zoon gered. Maar Yuval legde uit dat als wij bijvoorbeeld ‘werving en selectie’ geheel over laten nemen door computers er iets gebeurt met onze intuïtie. Deze kan afbrokkelen omdat wij meer op computers zullen gaan vertrouwen dan op onze eigen gut feeling. De keerzijde van technologie.

Ontkomen zullen we er zeker niet aan, maar dan nog moet ik bij mezelf nagaan wat goed voelt voor mij als moeder. Wil ik dat mijn kinderen opgroeien met iPads, games en virtual reality brillen? Of wil ik dat ze in de modder spelen, hutten bouwen, vissen en respect hebben voor de natuur? Of gaat dat prima samen?

Daar middenin de speeltuin, maakte ik me niet druk om dit soort vraagstukken, ik had al moeite met ademhalen. Gelukkig viel het niet op dat ik mij terugtrok met de kinderen en ik baande mij een weg naar huis. De autorit, het gesprek met mijn manager, het re-integratieplan, de druk die ik hierdoor ervoer. Het kwam er hier allemaal ter plekke uit in de vorm van spanning, met als uitlaatklep hyperventilatie. Hoe het gisteren nog als een overwinning voelde dat ik naar kantoor was geweest, hoe teleurstellend het was dat zelfs een praatje in de speeltuin al teveel was.

Ik trok de deur achter mij dicht en leunde er tegenaan, terwijl de jongens de bal door de woonkamer schoten, kreeg ik langzaam weer grip op mijn ademhaling. Dit was de eerste keer dat ik het ook daadwerkelijk herkende als hyperventilatie. De meest pittige opdracht tijdens mijn therapie was dan ook het nabootsen van deze situatie. Door bewust verkeerd adem te halen, heb ik onder begeleiding meerdere keren mijn hyperventilatie moeten opwekken. Ik heb geleerd grip te krijgen op mijn lichaam, zodat het me niet meer zomaar kan overvallen.

Misschien voel jij ook dat jouw ademhaling een reflectie is van hoe het met jou gaat. Het kan vele nare side effects teweeg brengen zoals duizeligheid, benauwdheid, tintelingen, hartkloppingen en angst. Wat gisteren nog een goed plan leek, kan vandaag de dag aanvoelen als een hindernisbaan waar je flink onderuit gaat. Yuval beschrijft ook in zijn boek Sapiens dat de mensheid leeft in een duale realiteit. In ons hoofd creëren we onze eigen werkelijkheid. En als het aankomt op hyperventilatie en de angst die je daarbij kunt voelen, voelt de werkelijkheid heel benauwd aan. Het is dan taak om je te focussen op de echte werkelijkheid om zo weer grip te krijgen op je lichaam. En ik weet als geen ander hoe moeilijk dat is, want jij bent zeker niet alleen!

Posts created 47

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven