Blog#32 Mama is boos

“Doe die deur eens dicht!” schreeuwde ik. De deur knalde dicht en snel draaide ik het slot om. Er werd aan de klink getrokken en toen de deur niet meer meegaf ging het over in gebonk. Omdat grote broer het wel leuk vond wat daar gebeurde in de gang, ging hij lachend naast kleine broer staan en hiermee had ik dus een twee bass drums die onophoudelijk van zich liet horen. “Kan dat verdomme ophouden?” Ik zwaaide de deur van de wc met een ruk open. De drummers renden lachend de kamer in om zich te verstoppen.

Mijn man keek op vanaf zijn telefoon met een vragende blik. “Kan ik nou niet eens normaal naar de wc?” Vroeg ik hem, mijn boosheid afreagerend op het eerste slachtoffer dat ik maar tegenkwam. Hoe kon het toch dat ik zo weinig ruimte kreeg en dat -zelfs als ik de kamer uit was- de kinderen naast hun vader op de bank, altijd ‘mama’ riepen. Gek werd ik ervan!

Mijn lontje was korter dan ooit, toen ik ziek thuis kwam te zitten. Het minste geluid van de kinderen zorgde voor een compleet shock-effect in mijn lichaam en boosheid was mijn enige bescherming. Met een harnas aan strenge woorden die schreeuwend mijn mond verlieten probeerde ik de kinderen in het gareel te houden.

Bewust ouderschap, dat is waar ik mijn manier van opvoeden onder zou scharen. Bewust van mijn voorbeeldrol als moeder, bewust van de invloed op mijn kinderen, en bewust van de veiligheid die ik hen wil bieden, omdat ik dat zelf als jong meisje niet gekend heb.

Toen ik in verwachting raakte tijdens mijn tweede studiejaar van mijn hbo opleiding human resources, werd mijn motivatie alleen nog maar groter om mijn opleiding af te ronden. Wat ik voor mijn kinderen hoopte; een goede opleiding, moest ikzelf eerst zien te bereiken. De eerste generatie vrouwen in mijn familie met een opleiding in het hoger beroepsonderwijs, een beter voorbeeld kon ik mijn kinderen niet meegeven.

Maar waar was het goede voorbeeld nu, nu ik explodeerde om de minste overtreding? Waar was die bewuste moeder die schreeuwde: “Schreeuw niet zo!” Waar was die bewuste moeder die van tafel liep omdat het gegiechel al aanleiding was om mezelf te verstoppen? Die bewuste moeder was er even niet, ze was aan het overleven.

“Misschien ben ik wel een slechte moeder…” huilde ik uit bij de psycholoog. Mijn psycholoog had één van mijn grootste angsten te pakken. “Dat is het hè, dat is waar je bang voor bent.” Lange tijd was het stil. “Je moet het wel heel slecht doen, wil je een slechte moeder zijn Jolien. Kun je iets opnoemen waarin je geen goede moeder bent?” Ik dacht na, heel diep na en stotterend zei ik: “Misschien moet ik iets meer geduld hebben…” “Dat moeten alle moeders weleens.” was haar antwoord, en ik wist natuurlijk dat ze gelijk had.

Misschien verlies jij ook weleens je geduld met de kinderen. Voel jij je schuldig omdat je gebukt gaat onder je eigen teleurstellingen. Vergeet dan niet dat je ook ‘sorry’ kunt zeggen en hen kunt uitleggen dat ook mama weleens moe en boos is. Dat is volgens mij veel leerzamer, dan het altijd maar goed willen doen en emoties verbergen. Want ook dat zullen zij later van je overnemen, jij bent hun rolmodel. Laat het schuldgevoel -dat alle moeders kennen- los en onthoud dat je ieder moment opnieuw kunt beginnen, want jij bent zeker niet alleen!

Posts created 47

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven