Blog#8 Mama is moe

“En hoe lang heb je al last van die moeheid?” “Al zo’n 2,5 jaar…” antwoordde ik. Het viel stil aan de andere kant van de lijn. Zeg ik nu iets heel geks, dacht ik en ik voelde alle emoties opkomen.
Sinds de vroeggeboorte van onze zoon voelde ik mij inderdaad al ontzettend moe. De hele periode in het ziekenhuis, waarbij we tussen 2 werelden leefden. Maar ook toen onze zoon eindelijk mee naar huis mocht, na 49 nachten.

Dolgelukkig waren we toen de monitor, die al die tijd aan hem gekoppeld zat, werd uitgeschakeld. Net voor kerst mocht hij met ons mee naar huis, wat een geschenk! Op advies van de kinderarts vierden we kerst met z’n viertjes, in alle rust. Ik ben nog steeds blij dat we dat advies hebben opgevolgd. Want nu pas drong het tot ons door wat er allemaal was gebeurd. En nog steeds hadden we onze zorgen en moesten we regelmatig terug naar het ziekenhuis of de kinderarts. De verpleging informeerde ons zo goed als ze konden over de begin periode thuis, die kon best nog eens pittig worden. Prematuur geboren baby’s zijn gevoeliger, zo ook onze kleine man. De nachten waren heel zwaar. Soms sliep ik maar 2 of 3 uurtjes. En toen mijn verlof voorbij was, heb ik jarenlang op te weinig nachtrust gefunctioneerd. Nadat onze zoon 2 jaar werd ging het iets beter. Maar ook dan gebeurde het bijna wekelijks dat ik een nacht lang beneden zat. Mijn man en ik wisselden elkaar af, maar al was het zijn beurt, ik lag wakker van ieder geluidje.
Mijn werk heeft er nooit onder geleden. Op de één of andere manier lukte het de focus te vinden en te behouden. Wel was het duidelijk dat een carrière move in die periode teveel van mij zou vragen. Ik wachtte op het juiste moment.

De arbo-arts vervolgde het gesprek. “En welke klachten heb je nog meer?” Mijn eerste contact met de arbo-arts was telefonisch, ik durfde namelijk nergens meer naartoe. Laat staan weer op die trein te stappen. “Vergeetachtigheid.” antwoordde ik. En zo had ik nog wel een lijstje met klachten, maar die ben ik vergeten op te noemen.

De scherpte die ik altijd had, was een jaar voorafgaand mijn burn-out al aan het afnemen. Ik weet nog dat ik in het voorjaar van 2016, op een prachtige dag, met de kinderen in de speeltuin was. De zon scheen en ik genoot van de pret om mij heen. En plots schoot het me te binnen. De tandarts!!! Helemaal vergeten… En dat terwijl het in de agenda stond. Ook kreeg ik altijd een sms voorafgaand de afspraak ter reminder. En die ochtend heb ik het er zelfs nog over gehad met mijn oudste zoon, die voor het eerst ook in de grote rode stoel mocht.
De volgende dag op mijn werk, na weer een te korte nacht, vertelde ik aan collega’s dat ik mijn afspraak straal vergeten was. De meeste moeders stelden me gerust. Het overkwam hen ook weleens, niks ernstigs. We lachten erom, maar toch knaagde het aan mij. Het was namelijk echt niks voor mij en ik begon aan mijzelf te twijfelen.
Mijn werk doe ik altijd met veel structuur en controle dus dat bleef lang goed gaan. Maar nu de privé agenda werd beheerst door de kinderen, en dat ook om de nodige improvisatie vroeg, raakte ik zo nu en dan het overzicht kwijt. Ik begon zelfs angst te krijgen dat er iets mis was met mijn geheugen, of erger…

Je zou denken dat toen ik eenmaal ziek thuis was en mijn agenda praktisch leeg, ik het overzicht snel terug kreeg. Integendeel, ik moest soms wel 3 keer op een dag in de agenda kijken wat die week op de planning stond. Ik heb zelfs moeite gehad met het dekken van de tafel. Ik zat er continu naast met het aantal messen en vorken. Hoe moeilijk kan het zijn? Dan vervloekte ik mijzelf ook nog eens, dat ik zoiets simpels zelfs niet kon. Op een gegeven moment merkte ik wel verschil, als het aankwam op tijdsdruk. Bijvoorbeeld de schooltas klaarmaken op maandagochtend, dat was echt mission impossible. Mijn man begreep daar in het begin echt niks van. “Hoezo stress, je kunt toch straks lekker uitrusten… de hele dag?” En trust me, als het andersom was geweest, voor mijn burn-out, dan had ik exact hetzelfde tegen hem gezegd. Mijn huisarts heeft mijn man echt moeten uitleggen dat zoiets ‘simpels’ al teveel kan zijn.

Herken jij jezelf ook als die ontzettend vermoeide moeder? Opgebroken door de korte nachten, waar eigenlijk weinig moeders echt open over zijn. Ik ben zelfs een tijdje lid geweest van een besloten community ‘Nachtouders’ op Facebook. Wat een herkenning en een beetje steun om die verhalen te lezen. Echt een aanrader als jij je momenteel in deze fase van het ouderschap bevindt. Want jij bent zeker niet alleen!

Posts created 47

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven