Blog#9 Zelftherapie

“Ouders gezocht die op de laatste schooldag de kerstspullen opruimen” Er hing een briefje naast de klas. Maanden heb ik mij nergens voor kunnen aanmelden. Ik was al blij als ik het überhaupt redde om de kinderen te brengen. Iedere week hangt er wel een briefje met een activiteit, uitstapje of opruim- en schoonmaakklusjes. En iedere keer als ik er langs liep voelde ik mij schuldig. Wat zullen de andere moeders van mij vinden? Sta ik nu bekend als de moeder die nooit helpt? Want wat zou ik graag meer helpen. Al die maanden opgesloten in mijn hoofd, waardoor ik maar al te goed besefte wat het echte gemis is. Als je niks meer kunt is genieten van de kleine dingen met je kinderen een groots geschenk.
Nu ik langzaam de draad aan het oppakken was, schreef ik mijn naam op het briefje naast de klas. In de hoop dat ik ook genoeg energie zou hebben. Regelmatig word ik tot op de dag van vandaag nog teruggefloten door mijn lichaam. Ook als ik iets leuks ingepland heb, waar je normaal gesproken energie van krijgt. Begint mijn lichaam te tintelen, verlies ik mijn concentratie, volg ik het gesprek niet meer en vraag ik me af hoe ik me hier doorheen moet slepen.

En dat terwijl ik niet lang geleden gewend was zoveel ballen tegelijk in de lucht te houden, net als zoveel moeders. Ik kan nu zelfs inzien dat ik verslaafd was aan een volle agenda. Het gaf een kick dat ik aan het eind van de week alles had afgerond, wat op mijn lijstje stond. Dat betekende van hot naar her racen, in het ene moment zijn maar in je hoofd plannen maken voor het volgende, dat ik op werkdagen het meeste gedaan kreeg, omdat als de kinderen op bed lagen ik net zo hard doorging met mijn to-do lijstje. Sarah Napthali schrijft er in haar boek ‘Opvoeden is kinderspel’ over. De moderne moeder en haar obsessie voor productiviteit.

3 maanden heb ik moeten wachten op mijn eerste gesprek met een psycholoog. En aangezien ik zo’n aan productiviteit verslaafde moeder ben, kon ik niet gaan afwachten. Zo had ik al afspraken met de fysiotherapeut. Ik verdiepte mij in kruidentherapie en acupunctuur, en maakte ik daarvoor ook afspraken bij een specialist. Ik mediteerde 3 keer per dag, beperkte mijn gebruik van mijn mobiele telefoon, verdiepte me in voeding wat zou kunnen bijdragen aan mijn herstel. Later kwam hier op advies van mijn fysiotherapeut ook ergotherapie bij. Ik had mijn eigen multidisciplinaire aanpak, goed bezig! Tot mijn man mijn agenda zag en zei: “En wanneer pak je dan precies je rust?” Nu kwam ik mijzelf dus weer tegen. Lange tijd heb ik voor mijzelf uitgerend. Door maar druk bezig te zijn, niet geconfronteerd te worden met mezelf en mijn angsten.
Ik heb echt van iedere professional die ik heb geraadpleegd iets geleerd. Maar ik moest, toen mijn agenda geen ruimte meer liet, wederom terug naar de basis. Niet langer rennen, maar het aangaan. Dat betekende 1 ding tegelijk, meer in het moment, letterlijk vertragen en bovenal acceptatie.

Ben jij ook zo’n mama met lijstjes? Zit jouw agenda ook zo vol?
Want wat gebeurt er als je even stilstaat?
In haar boek ‘Op de bank’ citeert Florien Vaessen professor Jan Rotmans. Het stelde mij gerust, alsof ik dat moest lezen, dat het oké was om even stil te staan.
“Wanneer je echt wilt veranderen moet je eerst durven stilstaan.” Aldus de hoogleraar en internationale autoriteit op het gebied van transitiekunde.
Misschien moet jij dit nu ook lezen. Durf stil te staan mama’s, het mag. Want jij bent zeker niet alleen!

Posts created 47

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven