Blog#24 Depressie

“Ben ik niet gewoon depressief?” vroeg ik mijn huisarts. “Dat denk ik niet.” Zoekende naar een antwoord op al die gevoelens in mijn lichaam die door middel van angst, overmatig denken en onrust naar buiten kwamen. Na een goede dag was ik een klein beetje opgeladen om de volgende dag weer zwaar in de min te komen. Dan voelde ik alles in mijn lichaam tintelen en begon de strijd tussen willen en kunnen.

Onderdeel van mijn burn-out was ook dat ik de wereld ineens heel eng vond en ik mijn plaats niet meer kende. Wie was ik nu en waar ging ik heen? Voor het eerst wist ik het niet meer. Altijd had ik mijn doelen scherp gehad. Die baan, dat huis, die opleiding. Kinderen, trouwen en mijzelf blijven ontwikkelen. Vooral niet stilstaan!

Ik weet nog dat ik tijdens een koude herfstavond met mijn vriendinnen aan de thee zat en dolblij mijn tweede zwangerschap aankondigde. Naast mijn baan was ik inmiddels aan mijn scriptie begonnen en was mijn Hbo diploma in zicht. We hadden net besloten dat we dolgraag nog een kindje wilden. En voor ik het wist was ik in verwachting. “Wilde je dan niet even tot rust komen en genieten, als je straks wat meer vrije tijd hebt?” was de reactie van mijn vriendin nadat ze me feliciteerde. Ik moest er niet aan denken, tot rust komen. Ik zat juist zo lekker in de flow en als die studie wegviel kon ik me mooi focussen op de zwangerschap. Van het ene doel in het andere. Niet wetende dat het soms heel anders loopt dan dat je hoopt.

Het enige doel tijdens mijn burn-out was herstellen, maar het voelde alsof ik geen doel had. Voor het eerst in mijn leven wist ik het gewoon niet meer. En als je jezelf moet verstoppen voor alle prikkels, raak je afgezonderd van de buitenwereld. Zelfs al heb je de kinderen om je heen, en ben jij hun wereld. Dat maakt het nog complexer.

Maar nooit heb ik hun lach niet gezien. Nooit heb ik de twinkeling in hun ogen gemist. Nooit zijn hun kletsverhaaltjes mij ontgaan. Nooit ben ik de verbinding verloren met hun plezier in het leven.

Dat gaf me hoop.

Er zijn veel gelijkenissen tussen burn-out, angst en depressie. Hoe weet je dan wat je hebt? Kan het dat je meerdere klachten tegelijkertijd ervaart? En is het belangrijk om te weten wat je hebt, of is het maar een label?

Burn-out wordt vaak gerelateerd aan werkstress. Terwijl van alle mensen die ik tot nu toe gesproken heb met de diagnose burn-out er nooit één aanleiding is geweest. Dat werk en privé altijd samenkomen en dat karaktereigenschappen als ambitieus, perfectionisme en graag de touwtjes in handen willen hebben, bijna altijd aanwezig zijn.

Paniekaanvallen maken vaak deel uit van een burn-out. Maar negatieve gedachten ook. Toch bleek dat ik geen depressie had. Er was een duidelijk verschil tussen mijn angst en het hebben van een depressie.

Ik vond mijzelf niet waardeloos en het leven zeker wel de moeite waard om te leven. Het waren mijn angsten die alles in twijfel deden trekken.

Door de verbinding te zoeken met anderen kwam ik uit dit dal. Dat betekende zeker dat ik soms overprikkeld thuis kwam en weer helemaal opnieuw moest beginnen. Maar als je dan bemerkt dat er veel meer mensen met dezelfde vragen rondlopen, voel je ineens de samenhorigheid weer. Dat geeft steun, verlichting en kracht.

Misschien weet jij op dit moment ook niet welke richting je opgaat. Dan kan ik je uit eigen ervaring vertellen dat periodes van twijfel en niet weten, vaak voorbodes zijn van een nieuw en revolutionair inzicht (bron: omdenken). Laat de mensen die er echt toe doen dichterbij komen en vertel hen hoe je je voelt. Zoek letterlijk een arm om je heen. Het blijkt dat een knuffel van twintig seconden al oxytocine vrijmaakt, het gelukshormoon. Dat kan soms de eerste stap zijn in de goede richting, want jij bent zeker niet alleen!

Posts created 47

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven