Burn-out daddy

Roland van Tilborg is 46 jaar en woont in Sint Maartensdijk. Samen met Marelle heeft hij een dochter van 22 en een zoon van 16. Als fractiemedewerker van de SP in de Tweede Kamer kwam Roland vorig jaar thuis te zitten met de diagnose burn-out.

Op www.puntkommaarop.nl schrijft hij regelmatig over zijn ervaringen met depressie én burn-out. Tijdens het mini retreat van Unplug Jezelf heb ik Roland leren kennen. En ook voor vaders geldt: jij bent zeker niet alleen!

Lees hier zijn verhaal over ontkenning, the big bang en acceptatie:

Een man die schrijft op burn-out mommy… Ja natuurlijk, ik kan dat. Ik ben namelijk een burn-out daddy.

Sinds maart 2017 ben ik met een burn-out thuis. Althans in deze maand heb ik mijn burn-out pas echt geaccepteerd. Ik was al langer ziek thuis, eerst met een flinke hersenschudding waardoor mijn wereld letterlijk en figuurlijk tot stilstand kwam. Ik dacht dat het allemaal wel mee zou vallen, niet dus. Door deze hersenschudding (eind september 2016) ging er van alles aan de gang in mijn bovenkamer. Ik heb nog wel geprobeerd te gaan werken. Dat is een week of twee op halve kracht geweest. Ik bleef last bleef houden van duizeligheid, uitvalsverschijnselen, concentratieverlies, stotteren, niet op woorden kunnen komen. Tot op een dag ik zoveel pijnlijke scheuten in mijn hoofd kreeg dat mijn leidinggevende mij naar huis gestuurd heeft. En ik via de huisarts bij een neuroloog uitkwam. Na onderzoeken bleek dat er geen zichtbaar blijvend letsel te zien was in mijn grijze massa. Maar het was nog wel goed fout.

Donker

Inmiddels was de wereld heel donker om mij heen geworden. Ik wist al wel wat dat betekende… (weer) een depressie. Mijn huisarts schreef op mijn verzoek antidepressiva voor en in hetzelfde gesprek zei hij dat ik ook een burn-out had. “Ja ja,” zei ik. “Het is happy hour zeker, twee halen één betalen.” Oftewel ontkenning eerste klas.

Ik benoem mijn depressie expres omdat er veel overlap (in mijn geval) is met mijn burn-out. In veel gevallen kan het samen gaan of gaat het één in het ander over.

Achteraf gezien wist ik het natuurlijk wel. Ik realiseerde mijzelf tijdens de zomervakantie van 2016 in Frankrijk al dat ik wel erg veel hooi op mijn vorkje had (genomen) en dat het niet snel minder zou worden. Ik was o.a. Provinciaal Statenlid, regiovertegenwoordiger (hiermee ook lid van het partijbestuur), penningmeester, actief in de afdeling, scholingsmedewerker, nog 1½ jaar fractievoorzitter in de gemeenteraad voor ik in november 2014 als fractiemedewerker in Den Haag fulltime aan de gang ging (met 4½ uur reistijd op een dag, als de NS meewerkte). Nu ik dit allemaal weer zo opschrijf realiseer ik mij weer dat het echt niet gek is dat ik omgevallen ben. Maar in die flow denk je de hele wereld aan te kunnen. Vooral ook omdat het allemaal leuk was om te doen, op een paar kleine uitzonderingen na. Al met al is het een opbouw geweest van 7 a 8 jaar. Het was dan ook tijdens deze vakantie dat ik mij voornam om het rustiger aan te gaan doen. In de ijdele hoop en stiekem tegen beter weten in dat het wel met een sisser af zou lopen. En inderdaad ik ging het een (klein) beetje rustiger aan doen. In plaats van bijna iedere avond vergaderen ging het naar maximaal drie keer per week. En ik probeerde de zaterdagen zoveel mogelijk ‘vrij’ te plannen. Tot een maximum van twee keer per maand. Maar… het was al te laat, veel te laat. Dat is gebleken toen ik die planken op mijn harses kreeg met als gevolg een hersenschudding.

Hulp zoeken en krijgen

Op diverse malen aandringen van mijn huisarts en gezin ben ik naar een praktijkondersteuner gegaan (POH-GGZ). Die meldde mij na het eerste gesprek ook al dat ik niet alleen een depressie had maar ook een flinke burn-out… Ja ja, en ik ben Sinterklaas. Toch had ik voor mijzelf allang de herkenning en erkenning wel van mijn burn-out. Maar ik bleef, vooral voor de buitenwereld, de schijn hoog houden dat het allemaal wel redelijk goed met mij ging. Maar ik bleef lusteloos, geen tot weinig zin in seks, concentratie onder het vriespunt, stotteren en moe, moe en moe.

Omdat ik mijn burn-out nog niet geaccepteerd had bleef ik proberen om zoveel mogelijk structuur aan te houden in mijn dagelijks leven. Op tijd opstaan, ontbijten, hond uitlaten, boodschappen doen, huishoudelijke dingen, minimaal één keer per week naar Den Haag voor een zogenaamd contactmoment. Ik was zelfs een aantal avonden druk in de keuken bezig om taart en soesjes te bakken. Ik wilde niet toegeven aan mijn (verschrikkelijk) moe zijn. Achteraf oer stom en stik eigenwijs natuurlijk.

Acceptatie

In het begin van mijn therapie-avonturen ben ik een mindfulnesstraining gaan volgen. Ik had daar veel positieve verhalen over gehoord en ook mijn psycholoog raadde mij het aan. En daar kwam de grote bang in het universum voor de tweede keer voorbij. BAM!! Na de derde trainingsmiddag drong het helemaal tot mij door…..ik had potverpluto zeker een flinke burn-out! Daar was de acceptatie. En dat was nodig. Toen zag ik voor de tweede keer in korte tijd zwarte sneeuw. Vanaf dat moment heb ik mijn wekker ’s morgens uitgezet en mijzelf helemaal overgegeven.

Dat viel nog steeds niet altijd mee. Ik had heel veel last van schuldgevoelens en zelfstigma. Gelukkig had ik ondersteuning van mijn gezin, huisarts, psycholoog en indien nodig een psychiater. Daar zijn veel handvatten aangegeven om mij heel langzaamaan weer een beetje op deze wereld te krijgen. Tijdens de (schema)therapie was al snel duidelijk dat ik (terugkerende) problemen had van bepaalde ‘schema’s’ die in mijn (jonge) jeugd ontstaan zijn. Zoals bijvoorbeeld: zelfopoffering, extreem hoge eisen, sociaal isolement en mislukking. Door de handvatten heb ik inmiddels al redelijk wat andere, positievere schema’s aan kunnen maken om er tegenover te zetten. Hierdoor ben ik inmiddels op de goede weg, ik kom alleen af en toe nog wel eens een file tegen…

Hoe verder?

Mijn depressie is inmiddels redelijk onder controle. Mede door therapie maar zeker ook door de medicatie. De burn-out is nog wat anders. Waar ik voorheen gemakkelijk 8 tot 10 ballen in de lucht kon houden heb ik heden ten dagen nog werk genoeg om het met 1 te doen. En zelfs dat lukt (nog) niet altijd. Concentratie komt en gaat, mijn energielevel is iets wat ik nog steeds erg in de gaten moet houden en zeker ook doe! Als ik merk dat mijn lichaam het nodig heeft neem ik rust. Dat houdt in dat ik bijna iedere dag ’s middags op de bank of op bed ga liggen en dan tussen een half uur tot soms 3 uur slaap. En nee, dit gaat niet ten koste van mijn nachtrust. Mijn telefoon staat dan op ‘nachtstand’ net als dat de telefoon ’s avonds om 22:00 uur op ‘nachtstand’ gaat tot 09:00 uur ’s morgens. Ik ben dan alleen bereikbaar voor familie. Ik heb mijn telefoon ook niet altijd meer bij mij.

Er zijn mensen die denken dat ze bij een burn-out niet bij een huisarts, psycholoog en/of psychiater terecht kunnen of schamen zich daar voor omdat ze toch niet ‘gek’ zijn. Ik kan je zeggen dat je juist ‘gek’ bent als je het niet doet. Natuurlijk uiteindelijk moet jij het zelf (gaan) doen maar handvatten die je aangereikt krijgt kunnen goed van pas komen. Aan jou om ze op de juiste momenten en manieren in te zetten.

Voorkomen

Veel beter is natuurlijk proberen te voorkomen dat je een burn-out krijgt. Er is niets stoers of dapper aan. Dat hoor je soms wel eens (vaak mannen onder elkaar)…”Goh heb je een burn-out? Dan heb je jezelf wel goed ingezet voor je baas of de maatschappij. Even rustig aan doen, een weekje of twee op vakantie en dan kun je er weer tegenaan.” Dikke neus! Een burn-out is een knalharde confrontatie met jezelf. Dat je jezelf overvraagd hebt. Dat je te ver gegaan bent. Je accu is (meer dan) leeg en laadt niet meer (goed) op. Dat kan natuurlijk de beste overkomen, het is geen schande en zeker niet zo gek dat het je overkomt. De maatschappij kan zoveel druk op je leggen, zoveel van je vragen (althans je denkt vaak dat dit zo is). Werken, vergaderen, werken, kinderen, huis(houden), sportactiviteiten van jezelf en/of kinderen, werken… Zoveel dat je vergeet te leven. Zoveel dat je leeft om te werken en niet werkt om te kunnen leven. Het is natuurlijk te simpel om alleen de maatschappij de schuld te geven. Je bent een Homo sapiens, oftewel een mens. En mensen (net als andere (zoog)dieren) hebben karaktereigenschappen. En deze eigenschappen kunnen in je voordeel werken maar ook nogal eens in je nadeel. Bijvoorbeeld perfectionisme of zorgzaamheid. Zie maar eens een keer ‘nee’ te zeggen als dit soort eigenschappen heel erg -dominant- aanwezig zijn. Dat valt niet mee en dat weet ik uit ervaring.

Als je vermoedens hebt dat je richting een burn-out gaat… doe dan niet als ik. Praat erover met jouw directe omgeving, ga naar een huisarts (die zijn daar ook voor!). Blijf er niet mee lopen is de boodschap.

Herkennen en erkennen lukt wel maar accepteren is een ander verhaal.

Posts created 47

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven