Hed is single mom en heeft een burn-out

Hed is 45 jaar en single mom. Vorig jaar september kwam ze hard tot stilstand na een carrière van ruim 22 jaar in de luchtvaart. Lees hier haar verhaal over totale uitputting, Marie Kondo en streng zijn voor jezelf:

En ineens… was het over. Op over en licht uit…

Ik kon niet meer…

Een status van zijn waarin ik eigenlijk geen boe of bah meer kon zeggen, waarin mijn brein gestopt was/is met het opslaan van informatie en waarin ik fysiek totaal uitgeput ben.

Als ik mijn hoofd en lichaam zie als mijn kledingkast, dan zou ik zeggen;

het is de hoogste tijd voor Marie Kondo…

Voor wie haar niet kent, in 2015 is ze door Time Magazine op de lijst geplaatst van één van de 100 meest invloedrijke personen van dat jaar…

Marie Kondo, een Japanse opruim goeroe, heeft als strategie: trek alles! uit je kast, dump het op 1 grote hoop en dan item voor item stel je jezelf de vraag;

Does this spark joy? If not... weg er mee! Word je er echt blij van…? Dan is de volgende stap het op de juiste manier op te ruimen. (www.konmarie.com)

Terug naar mijn hoofd…

Eigenlijk is mijn hoofd zo’n kledingkast welke je liever niet openmaakt;

a) omdat je bang bent dat je totaal bedolven wordt onder de inhoud, en

b) omdat je veel te lang nodig hebt om dat ene item terug te vinden… en dus constant geconfronteerd wordt met je eigen ‘clutter‘ …zoals ze dat zo mooi zeggen in het Engels

(clutter, een funny woord dat veel leuker klinkt dan puinhoop, zooi, troep etc.)

Feit is dat mijn interne kast… te veel zooi bevat, het is te volgepropt en veel van de inhoud is oud, past niet meer, is nooit gedragen enz.

Al die rommel zet wel druk op de kast, de roede en de planken lijken meer een hangbrug dan een strak geheel, de deuren sluiten niet goed meer en 1 hangt inmiddels helemaal uit het lood door alles wat ik er aan de buitenkant aan heb opgehangen.

Kortom de kast smeekte om een Marie Kondo…

Maar… ik was te laat met het de-clutter-en

Na een zomer met oud zeer en verdriet was er één actie die de bekende druppel was en vervolgens wiebelde ik gevaarlijk langs een afgrond.

Uiteindelijk bezweken mijn innerlijke planken en roede dan toch. Een venijnige buikgriep en koorts waren de start, of juist het gevolg? van een uitgeput lichaam.

Mijn hele ‘kleren zooi’ lag als één grote ongeorganiseerde puinhoop op de bodem van de kast…

Alles van het verleden, het heden en misschien zelfs wel de toekomst… het lag door, op, over, onder en achter elkaar. Ik kon wel janken, en… dat deed ik dan maar.

De buikgriep en koorts zette wel acuut een rem op mijn wil die maar doordraaft, eist, nooit klaar is en voor wie het ook nooit goed genoeg is… ‘ik wil ‘t, ik wil ‘t, ik wil ‘t…’

(Waarom doe ik dat dan? Wat in mij pushed me? Ik zie hier item 1 uit de stappel om over na te denken…

Wat ik wel al weet…

– ik ben op mijn manier ambitieus, heb een perfectionistische kant, zit met een enorme strenge interne rechter en ben super gevoelig, voor voeding, geluid, sferen, licht, irriterende kleding of etiketten etc.)  

Er werd nu ‘gezorgd’ dat ik niet meer doorging… omdat ik eigenlijk al een hele tijd niet meer kon.

Was ik één stap verwijderd van een flinke burn-out? Had mijn intolerante, über sensitieve lichaam, waar ik soms zo van baal, me net op tijd gered?

Mijn aller aller aller laatste restje ‘we zullen doorgaan’ werd letterlijk ‘down the drain’ gejaagd. De fysieke ellende voorkwam dat ik echt finaal ‘over the edge’ ging en dat ik dan echt niets noppes nada meer had kunnen doen.

Maar wat nu? En… hoe dan…

Daar ga ik, al schrijvende, proberen achter te komen. Maar ‘first things first’ eerst maar flink bijtanken en ‘rechargen‘ door rust, rust, slaap, slaap, rust en nog meer slaap.

Posts created 47

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven