Herstellen met kinderen

Saskia is 34 jaar en werkzaam als Gezondheidszorgpsycholoog in de verstandelijk gehandicaptenzorg. Samen met Siert heeft ze twee kinderen; Evi (3) en Tim (1).
Sinds vorige zomer is zij burn-out.

Lees hier haar verhaal over gebroken nachten, een vakantie die heel anders uitpakt en kleine stapjes zetten.

Ingestort
December 2016. Ons zoontje Tim is geboren en wat volgde waren zeven maanden non-stop gebroken nachten, vroege ochtenden en een rondrennende peuter die vol energie de dag door stuitert. Weer gestart op het werk en nu heerlijk het eerste weekend van onze vakantie. Tenminste, dat is wat ik vorige zomer dacht toen we samen op de motor stapten, de kinderen achterlieten bij opa en oma, en gingen genieten van een moment van rust en tijd voor onszelf & elkaar.

Maar dat pakte anders uit. Wat volgde was een overload aan lichamelijke klachten en na vele onderzoeken, twee maanden later de klap: burn-out. Achteraf gezien niet zo vreemd want de afgelopen jaren is er veel gebeurd, zowel op het werk als in mijn privéleven. Leuke en minder leuke dingen. En ik bleef maar doorgaan, kon niet meer op de rem trappen. Het was daadwerkelijk nog nooit in mij op gekomen dat ik, als ik zo door zou gaan, burn-out zou raken en nu zat ik er ineens volop in.

Herstellen met kinderen
Ondertussen ben ik bijna een jaar verder. Het gaat een stuk beter maar ik ben er nog lang niet. Steeds kan ik een beetje langer met de kinderen vertoeven zonder gelijk klachten te krijgen, zo fijn! Zo doen we samen succeservaringen op. En ik kom er steeds meer achter dat wat de kinderen nodig hebben ook goed voor mij is:

  • een vast ritme
  • momenten van rust inplannen in de dag
  • geen uitbundige activiteiten, gewoon is goed genoeg (en leuk genoeg!)
  • veel buiten zijn, frisse lucht, bewegen
  • rustig en gezond eten
  • 1 op 1 momenten met de kinderen; samen spelen, met de jongste een stuk fietsen, met de oudste een sapje drinken op een rustig terrasje #samengenieten

Keer op keer blijf ik mij verbazen dat ik blijkbaar een burn-out nodig heb om te ontdekken hoe ik goed voor mezelf kan zorgen. En dat dat zo moeilijk kan zijn.

Ik ben er van overtuigd dat het feit dat ik mama ben van twee jonge kinderen het herstel ontzettend vertraagd. Is dat erg? Nu zeg ik ‘nee’, maar het heeft ontzettend lang geduurd (lees maanden) voordat ik dat kon inzien. Want ik wilde helemaal niet stoppen met werken. Wilde mijn sociale leven niet stil zetten. Wilde gewoon mama zijn, gewoon partner zijn, vriendin zijn en mezelf zijn. Maar ik kon het niet; ik was moe, mijn lichaam deed pijn, mijn hoofd werkte niet en wist even helemaal niet meer wie ik was. Het was op. Met veel hulp pakte ik de draad van het herstellen op, langzaam, voor mijn gevoel lang niet snel genoeg. En als het feit dat je twee kleine draakjes rond hebt lopen, je in je herstel eerder stappen terug laat vallen dan stappen vooruit laat maken, dan is het lastig daar aan toe te geven en te denken dat het ooit wel weer goed komt.

Dat ik dit kon bespreken met mijn psycholoog maakte dat ik mij er stapje voor stapje bij neer kon leggen en het verloop van het herstel los kon laten (en heel eerlijk, soms lukt dat nog steeds ook even niet, maar ook dat is ook oké). Met kleine stapjes ga ik vooruit, en soms twee stappen terug. Het lukt steeds beter naar mijn gevoel te luisteren in plaats van alles te beredeneren en te plannen. Er komen steeds meer momenten waarop ik juist zin heb om iets te gaan doen met de kinderen of even naar een vriendin te gaan. En nu zie ik het, de stip op de horizon, waardoor ik ook tegen jullie kan zeggen dat het echt gaat komen #staystrong

Posts created 47

Eén gedachte over “Herstellen met kinderen

  1. Wat fijn en zo herkenbaar om te lezen. Bij mij straks 2 jaar geleden en nu ga ik beginnen met een nieuwe baan waar ik veel energie uit kan halen. 2 jaar geleden was ik het liefst gestopt en heb ik voor een jaar ouderschapsverlof opgenomen. De beste beslissing ooit om er achter te komen wat ik echt wilde naast alleen maar het mama, huisvrouw,vriendin etc te zijn. Dank voor dit verhaal en succes met de kleine stapjes. Na 2 jaar moet ik nog steeds op mijn energie letten maar voel ik mij stukken beter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven